บทที่ 301 ดวงตาของหลี่กวงเหว่ย

เย็นนั้นรถยนต์สีดำค่อยๆ แล่นออกจากตัวเมือง ก่อนเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายเงียบที่ทอดยาวไปยังพื้นที่ด้านนอกของมหานคร หนิงอันนั่งอยู่ข้างเซียวอวี้เฉินมาตลอดทาง ตั้งแต่ขึ้นรถมาเธอแทบไม่ได้พูดอะไร เพียงมองกล่องไม้ใบเล็กที่บรรจุของของหลี่กวงเหว่ย

ดอกเหมยแห้ง กำไลหยกธรรมดา และกระดาษเก่าๆ ไม่กี่แผ่น สิ่งของที่ไม...