บทที่ 35 ตบหน้า

ทั้งลานเงียบลง

หลินซูเหยาพยักหน้าเห็นด้วยทันที

"ใช่แล้วสมัยก่อนเจ้าเป็นคนทำอาหารประจำจวนฝีมือก็ดีไม่น้อย วันนี้พวกเราจะได้กินข้าวพร้อมหน้ากันสักมื้อ"

กู้ฉางอันขมวดคิ้วลั่วจิ่งเหยาถึงกับหัวเราะในลำคอ

คนพวกนี้...ยังคิดว่าหนิงอันเป็นคุณหนูที่ถูกใช้งานเหมือนเดิมหรือ

หนิงอันมองสองแม่ลูกอยู่ครู่หนึ่ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ