บทที่ 45 รับราชโองการ

หนิงอันยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้นจนแทบลืมหายใจ

เซียวอวี้เฉินยังคงนิ่งแต่สายตากลับเลื่อนไปมองขาที่อยู่ใต้ผ้าคลุม

เห็นความจริงใจที่ไม่มีสิ่งใดแอบแฝง

หนิงอันยังคงยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าดวงตากลมโตเป็นประกายอย่างมีความสุข

ราวกับเรื่องนี้สำคัญยิ่งกว่าการได้สมบัติทั้งเมือง 

เซียวอวี้เฉินมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหลุบ...