บทที่ 49 ก้าวแรก

หลายปีแล้วหลายปีที่เขาไม่เคยยืนด้วยขาของตนเองเช่นนี้

เซียวอวี้เฉินยืนอยู่ข้างรถเข็นแม้ร่างกายจะสั่นไหว แม้ขาทั้งสองแทบรับน้ำหนักไม่ไหวแต่เขายืนอยู่จริงๆ

ดวงตาคมคู่นั้นแดงก่ำไม่รู้ว่าเพราะความเจ็บปวดหรือเพราะความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอก รอยยิ้มบางๆปรากฏที่ริมฝีปาก

มือใหญ่กำพนักรถเข็นไว้แน่น จากนั้...