บทที่ 53 มีคนส่งกล่องเหล็กคืน

เสียงที่ตอบกลับเบาราวกับเสียงยุงจนแม้แต่นางเองยังแทบไม่ได้ยิน

เซียวอวี้เฉินมองนางอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย

เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยากยิ่ง

"อืม ไม่กลัวสินะ"

แล้วก้มลงกดปิดริมฝีปากอีกครั้ง บดเบียดอย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่น ราวกับไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายหลบหนีไปไหน จนหนิงอันรู้สึกวูบไห...