บทที่ 57 มีพิษ

เซียวจิ้นเกอมองหนิงอันอยู่พักหนึ่ง

ก่อนจะยิ้มออกมารอยยิ้มนั้นทำให้ขุนนางหลายคนรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ

"ดี เช่นนั้น ข้ารับปากเจ้า"

หนิงอันแอบถอนหายใจอย่างน้อยก็มีคำรับปากต่อหน้าคนมากมาย

แต่ในวินาทีถัดมาเซียวจิ้นเกอกลับยกมือขึ้น

"ปิดประตูท้องพระโรง"

เสียงประตูทองแดงขนาดใหญ่เคลื่อนตัวดังสนั่นทหารหลายสิ...