บทที่ 62 จูบทำไมหวานจัง

หนิงอันกลืนน้ำลายลงคอช้าๆ

ทั้งที่พยายามบอกตัวเองให้สงบแต่หัวใจกลับเต้นเร็วจนน่าตกใจ

ยิ่งเมื่อสบเข้ากับดวงตาของอีกฝ่ายใบหน้ายิ่งร้อนผ่าว

เซียวอวี้เฉินไม่พูดอะไรต่อเพียงมองอยู่เช่นนั้นสายตาที่ปกติเย็นชากลับอ่อนลงอย่างประหลาดจนหนิงอันไม่กล้ามองตรงๆ

"ท่านอ๋อง..."เสียงเรียกแผ่วเบาราวกับกระซิบ

เซียวอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ