บทที่ 95 น้อยใจ

แต่เพียงชั่วอึดใจเดียวหนิงอันกลับสะดุ้งจนตัวเกร็ง

ดวงตากลมเบิกกว้างมือ บางอย่างบอกว่า เซียวอวี้เฉินไม่อาจฝืนใจตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว

หนิงอันดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างคนทำตัวไม่ถูก

ทว่าไม่ว่าอย่างไร แขนที่โอบรอบเอวของนางก็ไม่คลายออกแม้แต่น้อย

กลับยิ่งกระชับแน่นขึ้นเสียอีก จูบหวานเชิญชวนแ...