บทที่ 44 ชายายอดเสน่หา บทที่ 44

แสงจากโคมทองอาบฟากฟ้าเหนือหุบเขาหนีซานบัดนี้ถูกกลืนหายด้วยละอองแห่งความหม่นมืดจนเกือบหมดเมื่อพ้นเวลาเย็นย่ำสนธยา ยังดีที่เป็นคืนวันเพ็ญ แสงเงินยวงจึงยังให้ความสว่างอาบละอองไอเย็นของราตรี เงามืดบนท้องฟ้าไม่เท่าความหมองหม่นในหัวใจของพระธิดาจางลี่ที่เดินผ่านป่าเขา ฝ่าดงต้นไม้ แต่แล้วนางก็มองฝ่าแสงสุดท้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ