บทที่ 100 100

สิ้นคำ ทุกอย่างก็ราวกับสนามรบ ผู้คนต่างวิ่งกันไปมา บ้างก็ตามหมอ บ้างก็เตรียมฟืน บ้างก็วิ่งเตรียมข้าวของ ส่วนสามีนางตอนนี้ก็อุ้มนางขึ้นแล้วพากลับไปยังบ้านหลังน้อยที่อยู่ใกล้กัน

เขารีบวางนางลง ก่อนมองเหนียงไป๋ที่ร้องปวดยามเมื่อความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาอีกระลอก มือของนางกุมท้องเอาไว้แน่นแต่ก็ยังไม่วายบ่น ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ