บทที่ 23 23

นางพยายามนึกถึงญาติผู้พี่ที่ว่าแต่เสียดายที่นางไม่มีความทรงจำของเหนียงเหนียงอยู่เลย นางจึงทำเพียงยิ้มบางแล้วตอบ

“ขอโทษที่ข้าเลอะเลือน คงเพราะข้าต้องรับมือกับชินอ๋องมาก

ไปหน่อย”

คำว่ารับมือของนางพอจะทำให้ทุกคนหันมองอีกรอบ เหนียงไป๋บิดตัวไปมาแล้วเดินไปยังที่ของหยวนเหยา “บุรุษผู้นั้นรังแกข้าจนไม่ได้ห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ