บทที่ 33 33

เหนียงไป๋มองคนของเขาที่ปิดตาก้มต่ำไม่มีใครกล้าลืมตาขึ้นมา

สักคน เมื่อเขารับเสื้อคลุมที่แห้งสนิทมาก็ถอดเสื้อคลุมก่อนหน้าออกแล้วคลุมให้นาง “เจ้าทนหนาวหน่อยอีกไม่นานก็ถึงค่ายแล้ว เมื่อถึงตอนนั้นเราจะทำอะไรก็ไม่มีใครมาเห็นแล้ว”

พูดแบบนี้นางไม่อายก็ต้องอาย ปล่อยให้เขาอุ้มนางขึ้นม้าจากนั้นบุรุษปีศาจก็ตวั...