บทที่ 87 87

“เจ้ามาหาเปิ่นหวางแล้วหรือเหนียงเหนียง”

เสียงขับขานยังคงดังต่อไป ส่วนเขาเองก็ไม่กล้าที่จะขยับออกไปหา กลัวว่านางจะหายไป

“เปิ่นหวางขอโทษที่ช่วยเจ้าไม่ได้ แล้วยังโง่งมพาสตรีนั่นกลับมาอีก”

ใช่ท่านมันโง่งม ข้าเดินผ่านหน้าท่านตั้งกี่ครั้ง เหตุใดท่านถึงไม่สงสัยเสียบ้าง เหนียงไป๋ยังไม่วายนึกแซะเขาไปหนึ่ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ