บทที่ 92 92

เหนียงไป๋ที่ถูกพาให้ขึ้นคร่อมบนม้าอยู่ด้านหน้าเขาแม้สภาพข้างบนจะมีเสื้อผ้าครบถ้วนแต่ใต้ล่างกลับถูกครอบงำด้วยของบางอย่าง ยามเมื่อเขาขยับตัวนางก็ยกขึ้น อย่าถามถึงเวลานี้เลยนางกำลังแข่งร้องกับม้าที่กำลังถูกควบขี่

กว่าจะไปถึงหุบเขาที่ฟากตะวันออกตัวนางก็หมดแรงจนสลบคาอกเขาไปแล้ว

“ฮูหยิน พวกเราถึงแล้ว”

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ