บทที่ 95 95

เสียงร้องไห้และน้ำตาหยดลงบนใบหน้าฟงลี่ แต่อีกฝ่ายก็ไม่อาจลืมตาขึ้นมาได้ องครักษ์จงหลุนประทับจูบลงบนหน้าผากของอีกฝ่าย นิ่งแบบนั้นอยู่นานก็ไม่อาจจะทำใจได้ เขายกตัวฟงลี่ขึ้นหมายจะพาเอาร่างไร้ลมหายใจของอีกฝ่ายไป

เหนียงไป๋ที่เห็นดังนั้นรีบเรียกอีกฝ่ายเอาไว้ “หยุดก่อนองครักษ์

จงหลุน”

นางเดินไปหาเขา จากน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ