บทที่ 24 ฝันเปียก

ในห้วงยามแห่งความเงียบงันยามค่ำคืน ชญานนท์ลืมตาขึ้นมาอย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นระรินของพลอยชมพูที่ซบอยู่ข้างกาย

“พี่ขอโทษที่ทำให้พลอยตื่นนะ...นอนต่อเถอะ” เขากระซิบเสียงพร่า ดวงตาคู่สวยของเด็กสาวปรือขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นแววไร้เดียงสาที่จับจ้องมายังเขา รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นบนเรียวปากอิ่ม ก่อนท...