บทที่ 32 ชนแก้ว

ภายในห้องน้ำที่เงียบสงบ พิมพ์ชนกยืนจ้องมองเงาสะท้อนของหญิงสาวในกระจกนิรันดร์ แววตาที่เคยฉายแววหยิ่งทระนงกลับหม่นแสงลงด้วยความน้อยใจที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก ความเจ็บปวดแปลกๆ ที่อธิบายไม่ได้จู่โจมหัวใจเธอเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของชายหนุ่มที่อยู่ข้างนอกนั่น

“คนใจร้าย... อุตส่าห์แต่งตัวตั้งนาน ชมสักคำก็ไม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ