บทที่ 44 นายมันเลว

พิมพ์ชนกค่อยๆ ยกมือบางขึ้นมา ใช้นิ้วเรียวงามปาดน้ำตาที่ไหลรินอย่างช้าๆ พร้อมกับลุกขึ้นยืนในเวลาเดียวกัน ร่างกายบอบบางสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาในใจ

“พิมพ์ ได้โปรดฟังผมก่อน” ชญานนท์เดินเข้ามาคว้าแขนพิมพ์ชนกเอาไว้ เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะเดินหนีไป แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอ้อนวอนและเจ็บปวดไม่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ