บทที่ 121 บทที่ 121

รัศมียิ้มอย่างเขินอาย

“หนูต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณแม่”

ปรเมศมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าบ้านหลังนี้มีชีวิตชีวากว่าที่เคย หลังอาหาร เขาเดินออกไปส่งรัศมีที่สวนหลังบ้าน ทั้งคู่เดินเคียงกันท่ามกลางแสงไฟสลัว

“วันนี้...ขอบคุณ”

รัศมีหันมอง “เรื่องอะไรคะ”

“ที่ดูแลแม่ผม”

“ท่านก็...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ