บทที่ 132 บทที่ 132

เธอเผลอเอื้อมมือไปจับมือของเขา “ขอบคุณนะคะ ไม่ใช่แค่เรื่องแม่แต่ขอบคุณที่อยู่ข้างฉัน”

“ผมต่างหาก ที่ต้องขอบคุณ” ปรเมศก้มมองมือที่เธอจับไว้ก่อนกำมือเธอกลับอย่างแผ่วเบา

“ขอบคุณอะไร” รัศมีมองเขาอย่างสงสัย

“ตั้งแต่คุณเข้ามาในชีวิต บ้านของผมมีเสียงหัวเราะมากขึ้น แม่ยิ้มบ่อยขึ้น แม้แต่ผมเอง...ก็เปลี่ยน...