บทที่ 143 บทที่ 143

“ดีแล้ว” ละอองดาวยิ้มอย่างพอใจ “เพราะลูกสาวแม่รักลูกมาก”

ปรเมศเงยหน้าขึ้นทันที “เธอ...”

“แม่เป็นแม่ของรัศแม่ดูออก” หญิงสูงวัยหัวเราะเบา ๆ “ถ้าไม่รักเธอคงไม่เอาผ้าห่มไปคลุมให้ลูกเมื่อคืน”

ชายหนุ่มชะงักดวงตาสั่นไหว “แม่รู้หรือครับ”

“แม่ไม่ได้หลับสนิทแม่เห็นหมด”

ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งห้อง ปรเมศรู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ