บทที่ 153 บทที่ 153

ปรเมศยิ้ม “ผมรู้และผมดีใจมากแต่เก็บรางวัลนี้ไว้ก่อน รอวันที่ไม่มีใครสงสัย วันนั้นผมจะเป็นคนมอบให้เอง”

ผู้บริหารทุกคนมองหน้ากันก่อนพยักหน้าอย่างเข้าใจ

เย็นวันนั้น รัศมีกำลังช่วยพนักงานใหม่จัดเอกสาร หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างประหม่า

“คุณรัศคะ”

“มีอะไรหรือ”

“หนู...ขอโทษค่ะ”

รัศมีมองอย่างสงสัย ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ