บทที่ 169 บทที่ 169

ปรเมศจับมือเธอไว้ “เดินช้า ๆ นะ”

“ค่ะ คุณพ่อ” เธอแกล้งเน้นคำว่า "คุณพ่อ" จนเขาหัวเราะออกมา

ทั้งสองเดินเลียบชายหาดอย่างช้า ๆ คลื่นลูกเล็กซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะ รัศมีหยุดยืนมองทะเลกว้าง

“รู้ไหม ฉันเคยคิดว่าชีวิตเราคงไม่มีวันสงบ”

ปรเมศหันมองเธอ “แล้วตอนนี้ล่ะ”

เธอยิ้มพร้อมลูบหน้าท้องเบา ๆ “ตอนนี้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ