บทที่ 173 บทที่ 173

ปรเมศยื่นมือมาจับมือเธอ “ขอบคุณที่ไม่ยอมเดินหนีผม”

รัศมียิ้มพร้อมน้ำตาที่เอ่อขึ้น “เพราะฉันเห็นผู้ชายที่ดีซ่อนอยู่ในตัวคุณ”

หลังอาหารทั้งคู่เดินออกมานั่งบนชิงช้าไม้หน้าบ้านพัก ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว อากาศเย็นสบาย รัศมีเอนศีรษะพิงไหล่สามี

“ลูกน่าจะชอบที่นี่” เธอลูบหน้าท้องเบา ๆ

ปรเมศยิ้ม “อีกปีห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ