บทที่ 47 บทที่ 47

“เป็น...คนรู้จักค่ะ”

คีรินหันมามองเธอ แม้จะรู้ว่าเธอตั้งใจเว้นระยะห่าง แต่คำว่า “คนรู้จัก” ก็ทำให้หัวใจของเขาเจ็บแปลบ พี่เดือนพยักหน้า

“งั้นเชิญนั่งก่อนนะคะ เพิ่งทำอาหารทะเลเสร็จพอดี”

คีรินตั้งใจจะปฏิเสธ แต่น้องเมย์กลับจับมือเขาไว้แน่น

“คุณลุงกินข้าวกับหนูนะ”

เขามองดวงตาใสซื่อคู่นั้นแล้วถอนหายใ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ