บทที่ 49 บทที่ 49

“คุณลุงร้องไห้เหรอคะ”

คีรินยิ้มทั้งน้ำตา เขาอ้าแขนออกช้า ๆ เด็กหญิงเดินเข้ามากอดเขาเหมือนเคย แต่ครั้งนี้ อ้อมกอดนั้นมีความหมายต่างออกไป เขาค่อย ๆ กอดลูกสาวแน่น ราวกับกลัวว่าเพียงปล่อยมือ เด็กหญิงจะหายไปอีก เสียงของเขาสั่นจนแทบไม่เป็นคำ

“เมย์...”

เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย “คะ”

คีรินลูบศีรษะลู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ