บทที่ 87 บทที่ 87

ถัดจากข้อความนั้น เป็นภาพอีกใบ น้องเมย์กำลังชี้ไปที่ประตูบ้าน ปากเล็ก ๆ อ้าเหมือนกำลังเรียกใครบางคน มินตราเขียนกำกับไว้เพียงประโยคเดียว

“เมย์เรียกคำว่าพ่อทั้งวัน”

คีรินนิ่งค้าง ดวงตาพร่ามัวไปด้วยน้ำตา เขาลูบภาพนั้นอย่างแผ่วเบาราวกับกำลังสัมผัสลูกสาวในวันนั้นจริง ๆ

“ผม...” เสียงของเขาขาดห้วง “ผมไม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ