บทที่ 12 คนหน้าไม่อาย

ด้านลลิสาที่กำลังเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวจะย้ายไปอยู่ที่บ้านของอนุวัตรในวันพรุ่งนี้ หลังจากที่เธอจดทะเบียนสมรสกับเขาแล้วเรียบร้อยแล้ว แต่ก็มีคนมาขอพบเธอที่บ้าน พอลงมาเห็นว่าเป็นธันวาเธอก็มองอย่างเจ็บใจที่เขายังกล้ามาให้เธอเห็นหน้าอยู่อีก

“น้ำผึ้ง ธันมีเรื่องจะคุยด้วย” ธันวาพูดออกไปแล้วลุกขึ้นมาแบบตื่นเต้นที่ได้เจอลลิสา หลังจากที่เกิดเรื่องเธอก็หายเงียบไปเลย จนเขาติดต่อไม่ได้ เขาจึงตัดสินใจมาหาเธอที่บ้าน และมันก็เป็นโชคดีของเขาที่ไม่มีใครอยู่ แม่บ้านบ้านลลิสาจึงให้เขาเข้ามา

“เรายังมีอะไรที่ต้องคุยกันอีกเหรอธัน ที่ผ่านมามันยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ” ลลิสาถามออกไปเสียงสั่น

“ธันแค่อยากมาขอโทษน้ำผึ้งกับสิ่งที่ธันทำลงไป ธันรู้ว่ามันไม่น่าให้อภัย แต่ธันก็อยากมาขอโทษจริงๆ” ธันวาพูดออกมาแบบรู้สึกผิด

“กลับไปเถอะธัน เราคงรับคำขอโทษจากธันไม่ได้ ในเมื่อธันตั้งใจจะโกหกและหลอกเรามาตั้งแต่แรกแล้ว จะมาขอโทษให้มันได้อะไร กลับไปซะเถอะ” ลลิสาพูดออกไปอย่างแข็งใจ ไม่ให้ตัวเองอ่อนแอต่อหน้าของอดีตคนรัก

“ก็ได้ แต่เราของานที่น้ำผึ้งทำค้างไว้ให้กับบริษัทของกริชได้ไหม ลูกค้าเขาเลือกแบบนั้นแล้ว ถ้าน้ำผึ้งไม่ให้แบบไปกริชคงจะแย่แน่ๆ” ธันวาพูดขอออกมาทันทีที่มีโอกาส เพราะเขาคิดว่าอย่างน้อยน้ำผึ้งก้น่าจะเอางานที่ค้างไว้มาให้เขา

“ เพี๊ยะ เพี๊ยะ ง่ายดีเนอะ น้ำผึ้งนึกว่าธันสำนึกผิดมาขอโทษด้วยความจริงใจ ที่แท้ก็อยากได้งานเอาไปให้คู่ขาของตัวเอง ออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ เพราะน้ำผึ้งจะไม่มีวันเอางานของน้ำผึ้งให้พวกคุณ ป้าคะส่งแขกด้วยนะคะ แล้วอย่าให้ผู้ชายคนนี้มาเหยียบในบ้านเราอีก” ลลิสาตบหน้าของธันวาไปสองที ก่อนจะพูดออกมาเสียงเข้ม พร้อมกับแววตาที่จริงจัง เธอจะไม่ยอมให้คนพวกนี้เอาเปรียบเธออีกแล้ว

“น้ำผึ้ง งานนั้นผึ้งก็ไม่ได้ใช้แล้วเก็บไว้ก็เปล่าประโยชน์ แค่ยกมันให้ธันไม่ได้เหรอ” ธันวายังคงดึงดันพูดอกไปอีก เพราครั้งนี้ลลิสาไมได้ยอมเขาแบบครั้งก่อนๆ

“น้ำผึ้งเก็บเอาไว้มันก็ไม่ได้เปล่าประโยชน์นะธัน อย่างน้อยมันก็ยังทำให้ผึ้งได้เห็นความเดือดร้อนของธันกับคุณกริชนิ น้ำผึ้งยกธันให้เขาไปได้ แต่งานที่มันออกมาสมองของน้ำผึ้งเอง มันจะไม่มีวันได้ไปอยู่ในมือของเขาเด็ดขาด เขามีสมองก็ให้เขาไปคิดเอาเองสิ ขนาดตอแหลมาเป็นปีๆเขายังทำได้เลย แค่นี้มันคงไม่ยาก” ลลิสาพูดออกไปแบบสะใจ แล้วก็ใช้สายตามองอดีตคนรักอย่างสมเพช ที่มาขอเอางานจากเธอเพื่อคู่ขาของตัวเอง แบบนี้มันน่าให้เธอใจดีด้วยไหมล่ะ

“ป้าคะ ไล่เขาออกไปด้วยนะคะ” ลลิสาพูดออกไปแล้วเดินหนีกลับขึ้นไปด้านบนทันที จนธันวามองกลับมาแบบเจ็บใจที่ไม่ได้งานกลับไปให้ทรงกริชแบบนี้บริษัทต้องแย่แน่ๆ จากนั้นเขาก็เดินออกไปแบบหัวเสีย

ลลิสาก็แอบมองอยู่ที่ริมหน้าต่างห้องของตัวเอง แล้วคิดในใจอย่างดีใจว่าเธอโชคดีแล้วล่ะ ที่หลุดออกมาจากผู้ชายพันนี้ได้ ไม่งั้นเธอคงเป็นอีโง่ให้ธันวาและทรงกริชหลอกใช้อีกนาน

“เริ่มต้นใหม่นะน้ำผึ้ง คบคนแก่ก็ยังดีกว่าโดนเกย์หลอกให้คบแบบนี้” ลลิสาพูดออกมาแบบให้กำลังใจตัวเอง เพราะพรุ่งนี้เธอก็จะจดทะเบียนสมรสกับอนุวัตรแล้ว ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่เธอขอเวลาจากเขา เขาก็คอยไปๆมาๆหาเธออยู่ทุกวันเพื่อที่เขาอยากจะให้เธอชอบเขา จนเธอเองก็ไม่รู้จะทำยังไงเพราะไอ้ความรู้สึกชอบมันไม่ขึ้นมาในหัวเลย ต่างกับผู้ชายที่เธอมีอะไรด้วยคนนั้นที่ไม่ต้องทำอะไรก็ทำให้เธอรู้สึกชอบได้

เช้าวันใหม่

อนุวัตรก็พาพิชามลและปณิตามาด้วย เพื่อเป็นพยานในการจดทะเบียนสมรสกันที่บ้านของลลิสา เพราะเขาให้นายอำเภอมาจดทะเบียนกันที่บ้าน เพื่อไม่ให้เป็นข่าวออกไปก่อนที่เขาจะจัดการประกาศงานแต่งงานของเขา

“ในที่สุดเราสองคนก็เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องแล้วนะหนูน้ำผึ้ง ทีนี้ก็เหลือแค่ทางพฤตินัยเท่านั้น” อนุวัตรพูดออกไปพร้อมกับสายตากรุ่มกริ่ม ก่อนจะโอบไหล่ของลลิสาอย่างชอบใจ

“รอจัดงานแต่งงานของเราสองคนก่อนสิคะคุณลุง เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอคะ” ลลิสาพยายามเบี่ยงตัวออกมาแล้วพูดออกไปแบบเตือนๆเขาว่ามันยังไม่ถึงเวลา

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ฉันรักษาสัญญาแน่นอน เออว่าแต่เรื่องฤกษ์ยามเป็นยังไงบ้างมล หาให้พี่เรียบร้อยแล้วใช่ไหม” อนุวัตรพูดบอกลลิสาไป แล้วหันไปหาพิชามลที่นั่งข้างๆลูกสาวคนเล็กของเขา

“ได้แล้วค่ะคุณพี่ น่าจะไม่เกินเดือนหน้านี้แล้วค่ะ” พิชามลพูดไปแล้วยิ้มให้กับอนุวัตรและภรรยาใหม่ของเขาที่ดูสาวและสวยมากๆ จนไม่น่าจะมาเป็นเมียของอนุวัตรได้

“ดีๆ งั้นปลายเดือนนี้พี่จะได้ประกาศเรื่องงานแต่งออกไป ส่วนยัยเล็ก เราก็ช่วยหนูน้ำผึ้งเขาเลือกงานเลือกแบบงานแต่งด้วยนะ” อนุวัตรบอกลูกสาวขอไป

“ค่ะคุณพ่อ เล็กจะช่วยดูให้เองค่ะ รับรองว่าเจ้าสาวของคุณพ่อจะต้องสาวที่สุด” ปณิตาพูดบอกไปแล้วก็ยิ้มให้พ่อและแม้เลี้ยงใหม่ของเธอไปอย่างเป็นมิตร ถึงแม้จะพึ่งได้พูดคุยกัน แต่เธอก็พอจะมองออกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มาหลอกอะไรพ่อของเขาหรอก เธอก็แค่ต้องการใช้หนี้แทนป้าของเธอที่เป็นหนี้พ่อของเขาก็เท่านั้น

“ดีๆ งั้นคุณอร ผมคงต้องพาภรรยาผมไปอยู่ด้วยแล้วนะ ส่วนนี้เอกสารหนี้สินของเราที่ติดค้างกันไว้ ส่วนค่าสินสอดผมจะให้ในวันแต่งงานตามที่เราคุยกันไว้ ขอบคุณที่ยกหลานสาวให้ผมด้วยนะ ผมจะดูแลหนุน้ำผึ้งอย่างดี” อนุวัตรพูดบอกไปแล้วยิ้มอย่างพอใจ

“ขอบคุณที่เมตตาหลานสาวฉันด้วยนะคะคุณอนุวัตร ฝากแกด้วยนะคะ” อภิรดีพูดออกมาเสียงสั่นแล้วก็ยิ้มออกมาพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้าเธอไม่คิดเลยว่าหลานสาวที่เธอเลี้ยงมาจะยอมเสียสละเพื่อเธอขนาดนี้

“ดูแลตัวเองด้วยนะพี่ แล้วผมจะไปหาบ่อยๆ” จิรายุพูดบอกไปแล้วมองหน้าพี่สาวไป

“อืม ดูแลป้าอรด้วยนะยุ หนูไปนะคะป้า รักป้านะคะ” ลลิสาพูดบอกน้องชายแล้วก็เดินเข้าไปกอดป้าของตัวเองทันที ก่อนจะน้ำตาจะไหลออกมาแบบไม่ตั้งใจ เธอจึงรีบเช็ดแล้วพยายามกลั้นไว้

“ หนูจะกลับมาบ้านนี้บ่อยๆฉันก็ไม่ว่าหรอก ไปกันเถอะ” อนุวัตรพูดบอกไป ก็โอบไหล่ลลิสาเดินออกไป ส่วนพิชามลและปณิตาก็ไหว้อภิรดีไป ก่อนจะเดินตามอนุวัตรออกไป เพื่อนเดินทางกลับไปยังคฤหาสน์หรูใจกลางเมืองที่อยู่ติดริมแม่น้ำเจ้าพระยา