บทที่ 13 ว่าที่แม่เลี้ยง

ด้านชาลิตที่ตื่นมาแล้วลงมาด้านล่างก็เจอภาสวรและโยธกากำลังนั่งเล่นอยู่กับหนูแยมก็ขมวดคิ้วสงสัย ว่าทั้งสองมาทำไมบ้านเขาทั้งที่บ้านของพวกเขาก็อยู่อีกหลัง

“มาทำอะไรกันแต่เช้า ไม่ไปทำงานกันเหรอไง” ชาลิตถามออกไป แล้วมองทั้งสองแบบสงสัย

“วันนี้คุณลุงจะพาภรรยาคนใหม่เข้ามาอยู่ในบ้านเราไงพี่ คุณลุงก็เลยอยากให้พวกเรารอเจอเขาก่อน” ภาสวรตอบไปตามที่ลุงของเขาขอเอาไว้

“เฮ้อ พ่อนี่เล่นใหญ่จริงๆ แต่งไปก็ไม่รู้จะหย่าเมื่อไหร่ จะถึงสามเดือนหรือเปล่าก็ไม่รู้ ทำซะโอเวอร์เลย” ชาลิตพูดไปแล้วส่ายหน้าไปมา ก่อนจะทำท่าเดินออกไป แต่โยธกาเรียกเอาไว้ก่อน

“แล้วพี่ใหญ่จะไปไหนคะ ไม่อยู่รอเจอภรรยาใหม่ของคุณลุงเหรอคะ” โยธกาถามออกไปแล้วมองชาลิตไป

“ไม่ล่ะ ไว้ตอนเย็นค่อยมาดูว่าจะแค่ไหนกันเชียว พี่มีธุระต้องไปทำด่วนน่ะ ฝากบอกพ่อพี่ด้วยละกันนะโย” ชาลิตบอกไปก็เดินออกไปแบบไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เพราะเขาไม่ได้มีเวลาว่างมาต้อนรับแม่ใหม่ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับน้องสาวของเขาหรอกนะ

“ค่ะพี่ใหญ่” โยธการับปากไปแล้วก็หันกลับมามองหน้าสามีแล้วก็ยกไหล่ใส่กันแบบห้ามชาลิตไม่ได้ เพราคนอย่างชาลิตถ้าคดจะทำอะไรมีใครห้ามได้ที่ไหนกันล่ะ

หลังจากนั้นอนุวัตรก็พาลลิสาเข้ามาอยู่ในบ้านของเขา พร้อมกับทำความรู้จักกับทุกคนในบ้านให้สนิทสนมกันไว้ โดยที่ลลิสาไม่ได้ทำให้เขาผิดหวังเลย เธอเข้ากับทุกคนได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะปณิตาลูกสาวของเขา ที่ดูจะได้เพื่อนมากกว่าแม่เลี้ยงมากกว่า เหลือก็แต่ลูกชายคนโตของเขาเท่านั้นที่ยังไม่ได้เจอลลิสา แต่เขาเชื่อว่าลลิสาก็คงจะเข้ากับชาลิตได้ไม่ต่างจากทุกคน

หกโมงเย็น

ชาลิตก็กลับมาบ้านตามปกติ ก่อนจะเจอบรรยากาศบ้านที่ดูครึกครื้นเป็นพิเศษ สงสัยวันนี้พ่อของเขาคงจะจัดมื้อค่ำต้อนรับแม่เลี้ยงคนใหม่ของเขาแน่ๆ แค่คิดเขาก็อยากจะหนีความวุ่นวายกลับไปอยู่เกาะเร็วๆซะแล้ว

“มาแล้วเหรอเจ้าใหญ่ แกนี่นะ พ่อบอกให้อยู่รอดูเมียพ่อก่อนก็ไม่ฟัง แล้วนี่ไปไหนมาล่ะ” อนุวัตรถามลูกชายออกไป ทันทีที่ชาลิตเดินผ่านห้องโถงเข้ามา

“ก็ทำงานที่ค้างไว้น่ะสิพ่อ พรุ่งนี้ผมต้องกลับเกาะแล้วก็เลยรีบทำให้มันจบๆไปเลย แล้วไหนล่ะเมียพ่อที่จะเอามาอวดน่ะ ไปไหนซะล่ะ นึกว่าจะตัวติดกันซะอีก” ชาลิตถามออกไปแล้วเดินมานั่งที่โซฟาตรงข้ามกับผู้เป็นพ่อ

“หนูน้ำผึ้งเขาไปช่วยน้ามลของแกกับยัยเล็กทำอาหารนู้น น่ารักจริงๆเลย” อนุวัตรพูดไปแล้วก็ยิ้มที่ได้ภรรยาสาวที่เป็นแม่บ้านแม่เรือนอย่างนี้

“เฮ้อ จะไปได้สักกี่น้ำกันเชียว หวังว่าจะไม่ดีแตกไปก่อนนะพ่อ” ชาลิตพูดไปแบบกวนๆใส่ผู้เป็นพ่อ ก่อนจะลุกขึ้นยืน

ด้านลลิสาที่เอาน้ำออกมาให้กับอนุวัตรและลูกชายของเขา ตามที่พิชามลบอกเพื่อจะได้พบเจอและรู้จักกับคุณใหญ่ลูกชายของคุณลุง แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกคุ้นกับรูปร่างของผู้ชายคนนี้นักนะ คิดได้ดังนั้นลลิสาจึงเดินไปหาแล้วเอ่ยพูดออกไป

“เสร็จแล้วเหรอหนูน้ำผึ้ง ทำไมออกมาเร็วจัง” อนุวัตรเห็นลลิสาเดินมาจากด้านหลังของลุกชายก็เอ่ยถามออกไป จนชาลิตหันหลังไปตามเสียงเรียกของผู้เป็นพ่อ ที่พูดกับคนที่อยู่ด้านหลังของเขา

“ยังค่ะ พอดีน้ามลให้น้ำมาให้คุณลุงกับคุณใหญ่ค่ะ นี่น้ำค่ะคุณลุง แล้วก็ของคุณใหญ่” ลลิสาพูดบอกไปแล้วก้มหน้าเอาน้ำให้อนุวัตรไป แล้วหันกลับมาให้กับคุณใหญ่อะไรนี่ แต่พอเงยขึ้นมาเห็นใบหน้าของคุณใหญ่ แล้วเธอก็ต้องอึ้งจนมือไม้อ่อนรีบวางแก้วลงที่ถาดทันที ไม้งั้นมันตกแตกแน่ๆ

“คุณ” ลลิสาพูดเสียงสั่นออกไปแบบตกใจ เพราะเขาคือผู้ชายที่นอนกับเธอในวันที่เธอเมาไม่รู้เรื่อง และเขายังเป็นผู้ชายคนแรกของเธออีกด้วย นี่เขาคือลูกชายของลุงอนุวัตรงั้นเหรอ ทำไมโลกมันกลมขนาดนี้ แล้วเธอจะทำยังไงดี ไม่ได้

“ยัยขี้เมา” ชาลิตพูดออกมาอย่างตกใจ เมื่อได้เห็นผู้ชายที่เขานอนด้วยอีกครั้ง อย่าบอกนะว่าผู้หญิงคนนี้คือภรรยาใหม่ของเขาพ่อเขาน่ะ ไม่ได้ ยัยนี่จะมาเป็นเมียพ่อของเขาไม่ได้ เธอเคยนอนกับเขชาแล้วจะมาเป็นเมียพ่อของเขาได้ยังไงกัน

“ทำไมเหรอ สองคนนี้เคยรู้จักกันมาก่อนเหรอ” อนุวัตรถามออกไปแบบสงสัย แล้วก็มองทั้งสองที่มีสีหน้าตกใจด้วยกันทั้งคู่

“ไม่ค่ะ / ครับพ่อ” ลลิสาและชาลิตพูดออกไปไม่ตรงกัน จนอนุวัตรทำหน้าสงสัยมากกว่าเดิม ลลิสาไม่อยากให้อนุวัตรรู้เรื่องที่เธอกับลูกชายของเขามีอะไรกัน ต่างจากชาลิตที่ยอมรับและคิดในใจเลยว่าเขาจะไม่ยอมให้เธอเป็นนางพญาเทครัวเอาทั้งพ่อทั้งลูกเด็ดขาด เขาจะไม่ยอมให้เธอดึงเขาและพ่อลงนรกไปหรอก

“สรุปยังไง รู้จักกันมาก่อนหรือไม่รู้จัก” อนุวัตรถามย้ำเสียงเข้ม แล้วมองทั้งสองออกครั้ง

“ไม่รู้จักค่ะ พอดีน้ำผึ้งเห็นคุณใหญ่เขาหน้าตาเหมือนเพื่อนน้ำผึ้งน่ะค่ะ ก็เลยตกใจ” ลลิสาตอบไปแบบโกหก เพราะเธอไม่รู้ว่าเธอควรจะทำยังไงดี แต่ที่แน่ๆเธอจดทะเบียนกับพ่อเขาไปแล้ว พ่อเขาจะรู้ไม่ได้ว่าเธอเคยนอนกับลูกขายของเขามาแล้ว

“แน่ใจเหรอว่าไม่รู้จัก แต่ผมโคตรคุ้นหน้าคุณเลยนะ อ่ะ ดูหน้าผมให้ดีๆสิ ว่าคุณคุ้นไหม เคยเจอผมทีไหน” ชาลิตพูดออกไปแล้วใช้สายตามองลลิสาแบบโลมเลีย จนลลิสากลืนน้ำลายลงคอแบบฝืดเคือง

“ไม่ ไม่ค่ะ งั้นเดี๋ยวน้ำผึ้งขอตัวไปช่วยน้ามลกับคุณเล็กก่อนนะคะ” ลลิสาพูดไปแล้วเอาน้ำวางที่โต๊ะ แล้วเธอก็รีบชิ่งหนีทันที ไม่งั้นเขาได้พูดเรื่องของเธอกับเขาแน่ๆ

ส่วนชาลิตเองก็เลือกที่จะไม่พูดบอกพ่อของเขา เพราะถ้าบอกไปแล้วพ่อเขารับไม่ได้จะทำยังไง แต่ยังไงเขาก็จะไม่ยอมให้ยัยขี้เมานี่มาเป็นแม่เลี้ยงของเขาเด็ดขาด

“งั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะพ่อ จะได้ลงมาต้อนรับแม่เลี้ยงคนใหม่” ชาลิตพูดเสียงเข้ม แล้วมองตามร่างบางไป ก่อนจะรีบเดินตามเธอออกไปอย่างรวดเร็ว จนอนุวัตรมองอย่างสงสัย

“สองคนนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ” อนุวัตรพูดขึ้นมาแล้วก็ทำหน้าคิดสักพัก เพราะปกติชาลิตมันไม่มองสาวๆแบบเล่นหูเล่นตาแบบนี้ หรือมันจะสนใจลลิสาเข้า ไม่งั้นระหว่างสองคนนี้มันต้องมีอะไรแน่ๆ  อนุวัตรคิดไปแล้วก็ตัดสินใจลุกขึ้น เดินตามทั้งสองไปแบบช้าๆ เพราะเขาอยากจะรู้ว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นมันจริงหรือเปล่า

ด้านลลิสาที่รีบเดินหนีออกมาพอถึงชั้นบันไดเธอก็ถูกชาลิตคว้ามือไว้ได้ แล้วเขาก็จับเธอหันกับไปปะทะกับตัวเขาเต็มๆ จนหน้าของเธอไปซบกับอกแกร่งของเขาแบบไม่ตั้งใจ

“นี่คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ” ลลิสาพูดไปแล้วพยายามสะบัดมือเขาทิ้ง ก่อนจะแลมองไปด้านหลังของเขาและรอบๆ เพราะกลัวจะมีคนมาเห็น

“ผมให้โอกาสคุณไปยกเลิกงานแต่งงานกับพ่อผม แล้วกลับไปอยู่ในที่ของคุณซะ ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน” ชาลิตพูดบอกไปแล้วก็บีบข้อมือเล็กไปด้วย ก่อนจะปล่อยเธอไปด้วยสายตาแข็งกร้าว แล้วเขาก็เดินขึ้นไปบนบ้านเมื่อรับรู้ว่ามีคนกำลังเดินมาจากด้านหลัง และเขามั่นใจว่าต้องเป็นพ่อของเขาแน่ๆ เขาจึงต้องปล่อยเธอไปก่อน

“ไอ้บ้า” ลลิสาเอามือมาลูบที่ข้อมือของตัวเองเบาๆแบบเจ็บๆ แล้วมองค้อนเขาไป แล้วเธอก็รีบเดินกลับเข้าไปในห้องครัวเมื่อเห็นเงาคนกำลังเดินมาทางนี้

 ด้านอนุวัตรที่แอบตามมาดู ไม่ทันเห็นอะไร ก็คิดว่าทั้งสองแยกย้ายกันไปแล้วก็คงไม่มีอะไร เขาคงจะคิดมากเกินไป

“คงไม่มีอะไร เราคิดมากไปเอง” อนุวัตรพูดออกมาแล้วก็เดินกลับไปนั่งในห้องโถงตามเดิม

ส่วนชาลิตพอขึ้นมาบนห้องก็โยนเสื้อปาทิ้งไปแบบไม่พอใจ นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกับเขาเนี่ย ผู้หญิงที่เขานอนด้วยกลายเป็นเมียของพ่อ นี่ผู้หญิงคนนี้จะลากเขากับพ่อลงนรกไปด้วยใช่ไหม ไม่มีวันซะหรอกเขาจะไม่ยอมให้เธอเป็นแม่เลี้ยงให้เขาเด็ดขาด