บทที่ 7 ไปนอนกับใครมา

“งั้นก็อย่าเมาบ่อยๆละกัน อ่ะ ไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวผมจะไปส่งบ้านเอง เพราะเสื้อผ้าของคุณคงใส่ไม่ได้แล้วล่ะ เดี๋ยวผมให้ใส่เสื้อผมกลับก็แล้วกัน” ชาลิตเอ่ยบอกไปแล้วส่งผ้าเช็ดตัวให้กับเธอไป เพราะเท่าที่เขาเก็บเสื้อผ้าของเธอมาแล้วมองดู มันไม่น่าจะใส่ได้อีกแล้วง เพราะฉีกขาดไปหลายจุดเลย

“ขอบคุณ แต่ฉันนั่งแท็กซี่กลับเองได้ คุณไม่ต้องไปส่งหรอก ให้เรื่องของเรามันจบแค่ตรงนี้แหละ” ลลิสาบอกไป เพรากลัวว่าเขาจะคิดไม่ซื่อกับเธอ ถ้าเขาไปส่งบ้านแล้วมาตามราวีเธอทีหลังทำยังไง

“ถ้าไม่อยากได้ผัวเพิ่มก็ให้ผมไปส่งนี่แหละ ผมเอาแล้วจบไม่มีสานต่อแน่นอน คุณไม่ต้องห่วงหรอก ไป รีบไปอาบน้ำซะ จะได้แยกย้าย” ชาลิตพูดจบแล้วก็หันไปใส่เสื้อผ้าของตัวเองทันที ส่วนลลิสาได้แต่มองเขาแบบหงุดหงิดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“อือ” ลลิสาตอบไปแล้วก็เอาผ้าเช็ดตัวมาก่อนจะค่อยๆมาพันตัวเธอไว้ แล้วจากนั้นก็รีบลุกออกไปเข้าห้องน้ำ ส่วนชาลิตก็แต่งตัวรอเธอจนเสร็จ เขาก็ยอมสละเสื้อเชิ้ตของเขาให้เธอ แล้วเขาก็ใส่เพียงเสื้อกล้ามสีขาวก็แค่นั้น

จากนั้นไม่นานลลิสาก็ออกมาจากห้องน้ำแล้วใส่เสื้อเชิ้ตของเขา จนชาลิตแอบมองแบบหลงใหลจนกลืนน้ำลายลงคอแบบหักห้ามใจ กับความเซ็กซี่ของเธอที่แสนจะไร้เดียงสา นี่ขนาดเมื่อคืนเขาจัดไปแล้วหลายยกนะ ผู้หญิงคนนี้ยังทำให้น้องชายของเขาตื่นได้เรื่อยๆเลย

“อย่ามามองฉันด้วยสายตาหื่นๆอย่างนี้นะคุณ” ลลิสาพูดเตือนเขาออกไปแล้วเอามือมาดึงชายเสื้อของเขาลงไป แต่มันก็สั้นเหนือขาเธออยู่ดี

“หึ เห็นชัดขนาดนั้นเลยเหรอ โอเคๆ งั้นก็เอาผ้านี้คลุมไว้ ไม่งั้นคงส่งคุณไม่ถึงบ้าน” ชาลิตพูดไปแล้วยิ้มขำๆ ก่อนจะตัดใจไม่มองเธอ แล้วเอาเสื้อของเธอส่งคืนไปให้เธอเอาไปปกปิดหน้าขาสวยๆของเธอเอาไว้

 จากนั้นทั้งสองก็ออกมาจากห้องที่ชาลิตพาเธอเมื่อคืนนั่นก็คืนนั่นเอง แถมเขายังขับรถหรูมาอีก แบบนี้ก็แสดงว่าเขาก็รวยน่ะสิ แต่ช่างเถอะเขารวยก็ดีเขาจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับเธอทีหลัง

“ทำไม มองแบบนี้สงสัยเหรอว่าเราสองคนเอากันได้ยังไง” ชาลิตถามไปแล้วยิ้มขำๆ เพราะเธอเอาแต่มองรถของเขาอยู่ ก่อนจะกดเปิดล็อกรถ แล้วเดินไปนั่งฝั่งคนขับ

“ฉันเปล่า รีบๆกลับเถอะ คุยกับคุณนานๆแล้วฉันจะเป็นบ้า” ลลิสาพูดบอกไปแล้วก็เดินขึ้นรถไปทันที จนชาลิตยิ้มมุมปาก

จากนั้นเขาก็ขับรถมาส่งตามที่เธอบอก ก่อนที่เธอจะให้เขาจอดก่อนที่จะถึงหน้าบ้านของเธอนิดหน่อย เพราะกลัวว่าจะมีใครมาเห็น ต่างจากชาลิตที่เสียดายความสัมพันธ์แค่คืนเดียวของเขาและเธอ แต่เดี๋ยวเขาก็กลับไปอยู่เกาะแล้ว สานสัมพันธ์กับเธอไปก็คงไปไม่รอด ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากอยู่ลำบากหรอก

“แล้วนี่คุณจะไม่บอกชื่อผมจริงๆเหรอ” ชาลิตถามออกไป เพราเขาคุยกับเธอมาตั้งนาน แถมเอากันไม่รู้กี่รอบแล้ว เขายังไม่รู้ชื่อของเธอเลย

“เราไม่จำเป็นต้องรู้จักกันหรอกค่ะ เพราะหลังจากวันนี้ไป เราสองคนก็ไม่รู้จักกันแล้ว ขอบคุณที่มาส่งนะคะ ลาก่อน” ลลิสาพูดบอกไปแล้วก็จะเปิดประตู แต่ชาลิตก็ดึงตัวเธอให้หันกลับมาหาเขาก่อนจะจูบลาเธอแบบดูดดื่มจนลลิสาถึงกับเคลิ้มแล้วเอามือจับที่หน้าของเขา

ด้านเมธาวีที่กลับมาจากออกไปวิ่งออกกำลังกายก็เห็นมีรถคันหรูมาจอดที่หน้าบ้านของเธอ เธอก็หยุดวิ่งแล้วมองดูว่าเป็นรถของใคร ก่อนจะเห็นมีผู้ชายกับผู้หญิงกำลังจูบกันอยู่ในรถ เธอก็ตกใจแล้วมองไปที่ชาวบ้านที่ผ่านไปมามองไม่ต่างจากเธอเช่นกัน ก่อนจะพูดซุบซิบกันจนเธอต้องเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

“ยัยน้ำผึ้ง” เมธาวีเรียกชื่อของลูกพี่ลูกน้องสาวของตัวเองแบบอึ้งๆ เพราะไม่คิดว่าลลิสาจะมาทำอะไรประเจิดประเจ้อแบบนี้ แต่นี่มันไม่ใช่รถของแฟนลลิสานิ คิดได้ดังนั้นเมธาวีจึงแอบหลบอยู่ที่ประตูเล็กเพื่อดูหน้าของผู้ชายที่จูบกับลลิสา

ด้านลลิสาที่จูบกับชายตรงหน้าอย่างเคลิบเคลิ้มก็ได้สติแล้วพยายามถอนจูบอันดูดดื่มออกมา เพรามันชักจะเกินเลยกันไปมากแล้ว

“อื้อ คุณมาจูบฉันทำไมเนี่ย” ลลิสาเอามือผลักเขาออกไปแล้วถามเขาแบบอึ้งๆที่เขาดึงเธอเข้าไปจูบ

“แค่จูบลาน่ะ แล้วนี่เบอร์ผม เผื่อวันหนึ่งลูกผมติดท้องคุณไปด้วยก็โทรมา”ชาลิตพูดบอกไปแล้วเอามือจิ้มที่จมูกของเธอแบบน่ารัก เพราเขาพึ่งนึกได้ว่า เมื่อคืนเขามีอะไรกับเธอโดยไม่ได้ใช้เครื่งป้องกัน

“บ้า ไม่มีทางซะหรอก คุณน่ะกลับไปได้แล้ว” ลลิสาพูดไปก็รีบเปิดประตูแล้วลงมา แล้วปิดประตูใส่หน้าเขาจนเขาต้องเปิดกระจกรถลงมาคุยกับเธอก่อนไป

“มันก็ไม่แน่หรอกคุณ เมื่อคืนก็หลายยกอยู่นะ ฮ่าๆ ไปละ ขอบคุณสำหรับความสุขเมื่อคืนนะคุณ อ่อ ถ้าไม่อยากท้องก็อย่าลืมกินยาคุมด้วยล่ะ ” ชาลิตพูดจบก็กดปิดกระจกแล้วขับรถออกไป

จนลลิสาอยากจะร้องกรี๊ดไล่ตามเขา แต่มันติดที่มีชาวบ้านแถวนี้อยู่ด้วย แถมยังมองเธอแล้วซับซิบอะไรกันก็ไม่รู้ จนเธอเองก็นึกได้ว่าชุดที่เธอใส่มันอาจประจารตัวเธอเองเธอจึงรีบหันตัวกลับไปที่ประตูบ้านทันที แล้วเธอก็เจอกับลูกพี่ลูกน้องสาวที่ยืนกอดอกมองเธอแบบไม่เป็นมิตรอีกแล้ว

“พี่เม” ลลิสาเรียกชื่อพี่สาวออกมาแบบตกใจ แล้วก็ทำสีหน้าไม่ถูก เพราะไม่รู้ว่าเมธาวีจะเห็นอะไรบ้าง

“หึ ร้ายเหมือนกันนิ นึกว่าจะเป็นนายธันวาอะไรนั่นซะอีก มีแฟนแล้วแต่กลับมาจูบกับผู้ชายคนอื่นหน้าด้านๆ แถมยังกลับมาบ้านในสภาพนี้อีก คงไปถึงไหนต่อไหนกันแล้วสินะ ” เมธาวีพูดไปแล้วมองการแต่งตัวของน้องสาวอย่างสมเพช ที่กลับมาบ้านในสภาพที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไปนอนกับผู้ชายมา เพราะเล่นใส่เสื้อเขาลงรถมาขนาดนี้แล้ว เสียดายที่เธอไม่เห็นหน้าผู้ชายคนนั้น

“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะพี่เม คือน้ำผึ้งอธิบายได้ค่ะ” ลลิสาพูดบอกไป แล้วก้มหน้าลงอย่างพูดไม่ออก

“อธิบายอะไรล่ะ ในเมื่อหลักฐานมันก็อยู่บนตัวเธอ ไอ้รอยที่คอนั่นอีก ฉันล่ะอยากจะรู้จริงๆว่าถ้าแม่ฉันได้เห็นหลานรักอย่างเธอในสภาพนี้แม่ฉันจะว่ายังไง” เมธาวีพูดออกมาแบบเจ้าเล่ห์แล้วยิ้มออกมาแบบร้ายๆ ก่อนที่จะมีเสียงผู้ชายดังมาจากด้านหลัง

“พี่น้ำผึ้ง ทำไมพี่ใส่เสื้อผ้าแบบนี้ พี่เมแกล้งอะไรพี่น้ำผึ้งอีกเนี่ย” จิรายุที่พึ่งกลับมาบ้านก็มองพี่สาวและลูกพี่ลูกน้องของตัวเองอย่างตกใจ ก่อนจะถอดเสื้อกันหนาวของเขาคลุมให้ลลิสาไป แล้วเขาก็หันไปมองพี่สาวแท้ๆของตัวเอง

“ฉันจะไปแกล้งอะไรพี่สาวสุดที่รักของแกได้ล่ะ ฉันกลับบ้านมาก็เจอยัยน้ำผึ้งมันจูบกับผู้ชายไม่อายชาวบ้านชาวช่องเขาแล้ว แล้วแกดูสิมันกลับมาสภาพนี้แกจะให้ฉันคิดยังไง” เมธาวีพูดออกไปแบบจิกกัด จนจิรายุโอบกอดพี่สาวนอกไส้ไว้แบบปกป้อง เพราะทุกวันนี้เขารักลลิสามากกว่าเมธาวีที่เป็นพี่สาวแท้ๆของเขาซะอีก

“เรื่องนั้นไว้คุยกันในบ้าน มาคุยตรงนี้ไม่อายคนอื่นเขาหรือไง ไปเถอะพี่น้ำผึ้ง อย่าไปเสียเวลาคุยกับคนอย่างพี่เมเลย” จิรายุพูดจบก็เดินพาลลิสาเข้าไปไปในบ้าน

“เอาใจมันเข้าไปเถอะ สักวันมันท้องไม่มีพ่อมาล่ะจะรู้สึก” เมธาวีพูดต่อว่าออกไปแล้วมองแบบเจ็บใจที่น้องชายของเธอไปเข้าข้างลลิสา ทั้งที่เธอเองเป็นพี่สาวแท้ๆของมัน

“มองอะไรกัน เรื่องชาวบ้านนี่ยุ่งกันจริง ไม่ทำมาหากินกันหรือไง” เมธาวีพูดด่าชาวบ้านที่ยืนมองอยู่อย่างโมโห จนชาวบ้านรีบเดินหนีกันทันที จากนั้นเมธาวีก็เดินกลับเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ของตัวเอง เพื่อไปฟ้องแม่ของเธอเรื่องลลิสาต่อ