บทที่ 9 ออกหน้า

หนึ่งวันผ่านไป

ลลิสาก็ลงมานั่งศาลาริมน้ำหลังบ้าน พร้อมกับคิดถึงเหตุการณ์ชีวิตที่ผ่านมาของเธอ ตั้งแต่เรื่องครอบครัวที่ดูแลเธอและเรื่องของธันวาที่เป็นเกย์มีคู่ขาเป็นเข้านายของเธอเอง จนไปถึงสาเหตุที่ทำให้เธอเมาจนไปนอนเสียตัวให้ผู้ชายแปลกหน้า ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นมันรวดเร็วจนเธอตั้งตัวไม่ทันจริงๆ ลลิสาคิดไปแล้วก็ร้องไห้ออกมาอย่างเสียใจ

“น้ำผึ้ง ร้องไห้ทำไมลูก เป็นอะไรไหนบอกป้าสิลูก ทำไมหนูต้องร้องไห้ด้วย ใครทำอะไรหนู” อภิรดีเข้ามาหาหลานสาวทันทีที่เห็นลลิสาร้องไห้ เพราะเธอและลูกชายแอบดูลลิสาอยู่นานแล้วจนเธอร้องไห้ออกมา

“คุณป้าคะ อือ” ลลิสาหันมากอดผู้เป็นป้าแล้วร้องไห้ออกมาแบบระบาย

“พี่น้ำผึ้งอย่าเอาแต่ร้องแบบนี้สิ ใครทำให้พี่เสียใจ บอกผมมา เดี๋ยวผมจะไปอัดมันเอง ไอ้ผู้ชายที่มันมาส่งผู้เมื่อเช้าหรือเปล่า มันเป็นใคร ผมจะไปการมันเอง” จิรายุพูดปลอบออกไปแบบพยายามปกป้องพี่สาว

“อือ เขาไม่ได้ทำอะไรพี่ อือๆ” ลลิสาพูดบอกไปแล้วเอาแต่ร้องไห้ จนอภิรดีเอามือลูบผมหลานสาวอย่างปลอบใจ

“งั้นบอกมาสิว่าหนูร้องไห้ทำไม ค่อยๆพูด ค่อยๆเล่ามา ว่ามันเกิดอะไรขึ้น” อภิรดีถามออกไปแล้วก็ถอนกอดจากหลานสาว ก่อนจะเอามือเช็ดน้ำตาให้ลลิสาอย่างเอ็นดู

“อือๆ ป้าคะ ธันเขาเป็นเกย์ค่ะ เมื่อคืนน้ำผึ้งไปเจอธันกำลังมีอะไรกับเจ้านายของน้ำผึ้งค่ะ อือๆ น้ำผึ้งคบกับธันมาตลอดสองปี น้ำผึ้งไว้ใจเขา รักเขาคิดว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษ แต่มันไม่ใช่เลยค่ะ เขาหลอกน้ำผึ้งมาโดยตลอด น้ำผึ้งก็เลยขอเลิกกับเขาแล้วก็ลาออกจากงานแล้วค่ะ น้ำผึ้งทนมองหน้าคุณกริชเขาไม่ได้จริงๆ ภาพที่น้ำผึ้งเห็นมันก็คิดมาในหัว อือๆแล้วที่น่าช้ำใจไปกว่านั้นคือน้ำผึ้งดื่มจนเมาแล้วก็ไปเสียตัวให้ผู้ชายแปลกหน้าที่ไหนก็ไม่รู้ อือๆตอนนี้ชีวิตน้ำผึ้งมันพังหมดแล้วค่ะคุณป้า น้ำผึ้งไม่เหลืออะไรแล้ว อือๆ” ลลิสาพูดระบายออกไปให้ป้าและน้องชายของเธอได้รับรู้ความจริงที่เกิดขึ้นกับเธอ

“คุณพระ ไม่เป็นไรนะลูก น้ำผึ้งยังมีป้าแล้วก็ตายุอยู่นี่ไง อย่าร้องนะลูก คนเราพลาดได้ก็เริ่มใหม่ได้ นี่มันสมัยไหนกันแล้ว ไม่ต้องร้องนะลูก” อภิรดีเอามือทาบอกพูดออกไปอย่างตกใจ แบบไม่อยากจะเชื่อว่าธันวาที่คบหากับหลานสาวมาสองปีกว่าจะกลายเป็นเกย์ไปได้ แถมยังมีอะไรกับทรงกริชเจ้านายของหลานสาวเธออีก แบบนี้เธอไม่แปลกใจเลยที่หลานสาวจะเสียใจหนักขนาดนี้ ก่อนจะปลอบใจหลานสาวอย่างเอ็นดู

“ไม่เป็นไรนะพี่น้ำผึ้ง ผู้ชายดีๆยังมีอีกเยอะ ผู้หญิงดีๆแบบพี่ไม่ควรไปเสียน้ำตาให้คนอย่างนั้น แล้วอะไรที่มันพลาดไปแล้วก็ลืมๆมันไปนะ เรามาเริ่มต้นใหม่กันครับ อย่าร้องเลยนะครับ” จิรายุก็พูดปลอบพี่สาวออกไปแล้วก็แอบแค้นใจที่สุด ที่ธันวามันมาหลอกคบกับพี่สาวของเขาตั้งนาน

“ขอบคุณนะคะคุณป้า ขอบคุณนะยุ แล้วก็ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงด้วยค่ะ ต่อไปน้ำผึ้งจะเข้มแข็ง จะไม่ให้ใครมาหลอกหรือเอาเปรียบน้ำผึ้งอีกแล้ว” ลลิสาพูดออกไปทั้งน้ำตา แล้วก็มองทั้งสองอย่างขอบคุณที่เข้าใจเธอ

“ดีแล้วลูก เข้มแข็งไว้นะ คนเรามันก็ต้องมีเสียใจบ้างเป็นธรรมดา สวยๆอย่างหลานป้า หางานแล้วก็หาแฟนใหม่ได้สบายๆเลย เชื่อสิ” อภิรดีพูดบอกไปแล้วก็ยิ้มอย่างปลอบใจ

“ถ้าพี่ไม่อยากเจอพวกเขา เดี๋ยวเรื่องลาออกผมจัดการให้พี่เอง ผมจะไปเก็บของพี่ออกมาจากบริษัทเฮงซวยนั่นเอง ” จิรายุพูดออกมาแล้วทำหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์ เขาจะไม่ยอมปล่อยให้ธันวากับเจ้านายของพี่สาวเขามันไปใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุข บนความทุกข์ของพี่สาวของเขาเด็ดขาด

“อืม ขอบใจนะยุ” ลลิสาพูดไปอย่างขอบคุณ แล้วก็ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ก่อนจะเอามือเช็ดน้ำตาทิ้งไป แล้วพยายามยิ้มให้ป้าและน้องชายได้เห็นว่าเธอโอเคแล้ว ถึงแม้ในใจเธอจะยังพังยับเยินก็ตามเถอะ

ด้านธันวาที่ยังรู้สึกผิดกับลลิสาก็พยายามโทรหาเธอมาโดยตลอด ลลิสาก็ไม่ยอมรับสายแถมบล็อกเบอร์ของเขาอีก ส่วนทรงกริชที่ไปบริษัทตามปกติก็ไม่เห็นลลิสามาทำงานสามวันแล้ว เขาจึงกลัวว่าเธอจะลาออกไปจริงๆอย่างที่เธอพูดเมื่อคืน จนเขาร้อนใจให้ธันวาให้ช่วยเขาเรื่องนี้

“ธัน ผมว่าน้ำผึ้งเขาคงจะไม่มาทำงานที่นี่แล้วล่ะ งานที่เขาทำค้างไว้ต้องแย่ๆแน่ๆ” ทรงกริชพูดออกไปแบบเครียดๆ เพราะลลิสาดูแลงานของเขาทั้งหมด ถ้าขาดเธอไปงานของเขาก็คงจะแย่

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจะไปคุยกับน้ำผึ้งเอง เขาคงจะอยู่ที่บ้าน คุณไม่ต้องห่วงนะ เรื่องนี้ผมเป็นคนผิดเอง ผมจะแก้ไขมันเอง” ธันวาพูดบอกไปอย่างรู้สึกผิด เขาเองก็ไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ แต่ครอบครัวของเขาและทรงกริชไม่มีใครยอมรับเรื่องนี้ได้ พวกเขาจึงจำเป็นต้องปิดไว้

“คุณกริชคะ แย่แล้วค่ะ น้องชายของยัยน้ำผึ้งมาเก็บของที่โต๊ะใส่กล่องหมดเลยค่ะ” กิ่งแก้วที่เกลียดลลิสาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว วิ่งเข้ามาบอกทรงกริชที่กำลังคุยอยู่กับแขกอยู่ นั่นก็คือแฟนหนุ่มของลลิสานั่นเอง จนเธอแปลกใจว่าสองคนนี้ไปรู้จักกันได้ยังไง แต่ก็ไม่อยากสงสัยอะไรต่อ เพราะตอนนี้เรื่องที่น้องชายของลลิสามาเก็บของทั้งโต๊ะมันน่าสนใจกว่า

“ไปธัน” ทรงกริชพูดออกไปแล้ววิ่งออกไปทันที จนกระทั่งเขากำลังเห็นน้องชายของลลิสากำลังเก้บของเธอใส่กล่องใหญ่ๆจริง

“นี่มันอะไรกันยุ ทำไมต้องมาเก็บของน้ำผึ้งแบบนี้ แล้วน้ำผึ้งไปไหน” ธันวาที่มาถึงเอ่ยถามออกไปแบบสนิทสนมกับน้องชายของแฟนสาว

“มึงยังกล้ามายุ่งกับพี่กูอีกเหรอวะ ไอ้เลว มึงหลอกพี่สาวกูให้รักมึง คบกับมึงมาตั้งสองปี เพื่อปิดเรื่องที่มึงเป็นเกย์ แล้วยังมาสวมเขาพี่กูคบกับไอ้คู่เกย์นี่อีก มึงมันยังเป็นคนอีกเหรอวะ” จิรายุด่าออกไปเสียงดัง พร้อมกับชี้หน้าของธันวาและทรงกริช แบบประกาศให้คนมันรู้ไปเลยว่าสองคนนี้มันรวมหัวกันหลอกพี่สาวของเขา

“ใจเย็นๆยุ เรื่องนี้เราไปคุยกันข้างนอก” ธันวาพูดบอกไปแล้วพยายามจับมือจิรายุให้คุยกันด้านนอกให้รู้เรื่อง

“ไม่ ทำไม มึงอายเหรอที่ทุกคนจะรู้ความจริงว่ามึงสองคนเป็นเกย์ ตอนมึงเอากันแล้วพี่สาวกูไปเจอ ทำไมพวกมึงไม่อายวะ ต่อไปนี้มึงสองคนเลิกยุ่งกับพี่สาวกูเลยนะ ถ้ากูเห็นมึงสองคนล่ะก็ กูไม่ประจานพวกมึงแค่นี้แน่” จิรายุพูดออกมาแบบจริงจัง พร้อมกับร่างกายที่พร้อมจะเข้าไปต่อยทั้งสอง แต่ติดที่มัทนาและภูวนาทเพื่อนของพี่สาวห้ามเอาไว้

“พอแล้วยุ กลับเถอะ แค่นี้เขาสองคนอายมากพอแล้ว เห็นแก่น้ำผึ้งมันเถอะ พอแล้ว” มัทนาเอ่ยห้ามจิรายุไป เพราะคิดว่าจิรายุโกรธแทนพี่สาวจึงทำแบบนี้โดยที่ลลิสาคงไม่รู้เรื่องนี้แน่

“รีบขนของแล้วเรารีบไปเถอะ” ภูวนาทพูดออกไปด้วยเสียงเข้ม

“พาตัวออกไป ไม่งั้นผมจะไล่คุณสองคนออกตามเพื่อนคุณไปด้วย” ทรงกริชพูดออกมาอย่างเจ็บใจ แล้วชี้หน้าให้ทั้งสองพาตัวจิรายุออกไป

“ไม่ต้องไล่หรอกค่ะ เราสองคนลาออก เพี๊ยะ นี่สำหรับคนที่กล้าหลอกเพื่อนฉัน” มันทนาเอ่ยพูดไปแล้วก็ตบหน้าของทรงกริชฉาดใหญ่แบบแรงๆ จนทุกคนตกใจ

“ผั้วะ แล้วนี่สำหรับคนอย่างแก ไอ้เลว อย่ามายุ่งกับเพื่อนฉันอีกนะโว๊ย” ส่วนภูวนาทก็ไม่ต่างกัน เขาต่อยหน้าของธันวาไปอย่างแรงเช่นกัน

ธันวาและทรงกริชก็ทำหน้าเจ็บใจแต่ก็ไม่ตอบโต้อะไรไป เพราะถือว่ายอมให้ลลิสาไป หลังจากนี้จะได้ไม่ต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก

จิรายุที่ถูกห้ามถึงกับอึ้งที่เพื่อนของพี่สาวทั้งสองคนทั้งตบทั้งต่อยสองคนนั้นแทนเขา จนเขาได้แต่ยืนมองแบบอึ้งๆ ไหนจะยอมลาออกอีก นี่รักเพื่อนกันของจริงเลยนะเนี่ย

“ไปกันเถอะน้องยุ อยู่นานๆเดี๋ยวเสนียด เอากล่องยัยน้ำผึ้งมาด้วย” ภูวนาทพูดบอกไปแล้วดึงแขนของจิรายุออกไป เพราะกล้าทำกับเพื่อนเขาแบบนี้ เขาคงทนทำงานด้วยไม่ได้ เขาเลยตกลงกับมัทนาเรื่องลาออกแล้ว พวกเขาไม่ขอยู่ที่นี่อีกต่อไป

“แล้วนี่พี่สองคนลาออกแล้วจะไปทำงานที่ไหนกันเนี่ย” จิรายุถามออกไป หลังจากเดินออกมาจากบริษัทแล้ว

“พี่กับไอ้ภูว่าจะไปเปิดร้านดอกไม้น่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก ฝากดูน้ำผึ้งมันด้วยนะ แล้วพี่กับไอ้ภูจะไปเยี่ยม” มัทนาพูดถามออกไปอย่างเป็นห่วงเพื่อนสาว เพราะลลิสาโทรมาเล่าให้เธอแลภูวนาทฟังตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

“ครับพี่ ขอบคุณนะครับ” จิรายุพูดจบทั้งสามก็ยิ้มให้กัน ก่อนจะแยกย้ายกันไป