บทที่ 1 ปาลิน

คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรัฐแห่งหนึ่งของกรุงเทพมหานคร

ปาลินหรือแป๋ม เรียนอยู่คณะบริหารธุรกิจชั้นปีที่หนึ่งพ่วงด้วยตำแหน่งดาวคณะ การันตีว่าเธอสวย ดูดี เก่งและฉลาด คบหาอยู่กับพฤทธิ์นักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกัน เขาเรียนอยู่คณะวิศวะโยธาชั้นปีที่สี่ เขาหล่อ เท่ละลายใจ  มีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ แต่ที่มากกว่านั้นคือสาวๆ ในมหาวิทยาลัยต่างลงความเห็นว่าเขาแซ่บ แบบว่าแซ่บเวอร์

พฤทธิ์ตามจีบเธอก่อน เขาคือหนึ่งในร้อยในบรรดาหนุ่มๆ ที่เข้ามาขายขนมจีบ ด้วยเสน่ห์เหลือล้นและชั่วโมงบินสูงของเขาจึงสามารถคว้าใจปาลินไป ครองได้สำเร็จ

เรื่องราวความรักของทั้งสองที่ผ่านมานั้นหวานจนหลายคนพากันอิจฉา สาวโสดตายเรียบเพราะยังหาคนคบไม่ได้

ว่ากันว่ายามรัก น้ำเปล่ายังหวานกว่าน้ำผึ้ง

ที่จริงก็เป็นเช่นนั้น...

ทั้งสองรักกันอยู่ดีๆ สวีทกันทุกวัน ตั้งแต่เทอมหนึ่งจนถึงปลายเทอมสอง เธอกำลังจะเป็นนักศึกษาปีสองขณะที่พฤทธิ์กำลังจะเรียนจบ เหมือนทุกอย่างจะไปด้วยดีใช่ไหม แต่เปล่าเลยมันไม่ได้เป็นเช่นนั้น

ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น จู่ๆวันหนึ่งพฤทธิ์หายตัวไปเสียดื้อๆ จากที่เคยมาหาที่คณะก็ไม่มา สติ๊กเกอร์ไลน์บอกรักมีทุกวันก็เงียบหาย ดีที่ไม่บล็อกเบอร์อย่างเดียวเท่านั้นเองแต่ก็ใช่ว่าเขาจะรับสายนะ

ปาลินใช้ความอดทนจนถึงวันสอบวันสุดท้าย หญิงสาวไม่คิดเหมือนกันว่าตนเองจะเป็นคนมีความอดทนสูงได้ขนาดนี้

คณะวิศวกรรมศาสตร์

เสียงมอเตอร์ไซค์ดับลงเมื่อถึงที่หมายปาลินลงจากรถทันที ปรายตามองเฟืองเหล็กขนาดใหญ่ตั้งคู่กับป้ายคณะ ข้างกันมีแบบจำลองสะพานโค้งเหล็กสีเงินอันเป็นสัญลักษณ์ของภาควิชานี้

ถึงแล้วก็ต้องเอาให้สุดจะไม่หยุดจนกว่าจะได้รู้ความจริง

หัวใจเต้นรัวทั้งที่พยายามทำให้สงบ กำโทรศัพท์ในมือแน่นแล้วโทรหาเขาอีกครั้ง เตรียมใจไว้แล้วว่าคงเหมือนเดิมคือสายว่างแต่ไม่มีวันรับสาย

"ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด"

คราวนี้ไม่ใช่สายไม่ว่างแต่เขาปฏิเสธสายเฉยเลย

"ให้มันได้อย่างนี้สิ"

"ได้ จะทำกันแบบนี้ก็ได้"

ปาลินโกรธจัดจนควันออกหู เครื่องด่าพร้อมทำงานหลังจากที่เงียบมาตลอดทางตั้งแต่คณะบริหารจนถึงที่นี่

"เร็วๆหน่อยยัยหวาน อาตี้ เข้าไปข้างในกันเถอะ ยัยช่าไม่รู้หายไปไหนมีใครเห็นบ้างอ่ะ"

เธอเร่งเพื่อนขณะถอดหมวกกันน็อกไปด้วย ความจริงแล้ววันนี้ไม่พร้อมเท่าไหร่เพราะขาดเพื่อนปากแซ่บฝีปากระดับอาเซียนไปหนึ่งคน

"สงสัยนังช่าจะเฝ้าผู้อยู่ เราไปกันแค่นี้ก็ได้มีซิสคนเดียวก็พอแล้ว"

อาตี้มีแววเด็ดเดี่ยว สายตาดั่งเหยี่ยวแถมยังใจร้อนอยากไปเคลียร์ให้มันจบๆ จับจูงมือกันตะลุยเข้าไป

ถ้าไม่เข้าถ้ำเสื้อจะได้ลูกเสือได้อย่างไรอาตี้เคยได้ยินมาแบบนี้

แต่มีอยู่นางหนึ่งที่ป๊อดกลัวจนปากสั่น

"แป๋ม...จะดีเหรอ นี่คณะวิศวะนะ"

คนที่ถามคือน้ำหวานเพื่อนอีกคนที่ออกอาการตื่น กล้าๆกลัวๆ เพราะไม่ใช่คณะของตัวเอง มาถึงแล้วแม้ขาจะก้าวก็ยังไม่กล้าพอ

"ดีสิจ๊ะน้ำหวานเพื่อนรัก แกอย่าปอดนักเลยน่า"

ปาลินมองเพื่อนที่ไม่น่าจะคบกันได้เพราะนิสัยต่างกันสุดขั้ว ยืนตัวลีบอยู่ใกล้ๆ หน้าซีดอย่างกับไก่ต้ม อย่างว่าแหละน้ำหวานเกิดมาจากตระกูลผู้ดีมีเงิน ส่วนเธอลูกแม่ค้าย่อมกล้าได้กล้าเสียอยู่แล้ว

"น้ำหวานไปเหอะอย่าลีลา ไปด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ พี่เอิร์ธหายไปหลายวัน แป๋มต้องรู้ให้ได้ว่าเขาอยู่ไหน ทำอะไร อยู่กับใคร"

สายตาคู่สวยทอดมองเข้าไปในคณะวิศวะอันเป็นจุดหมาย ด้วยสายตาแห่งความมุ่งมั่น

วันนี้เป็นไงเป็นกัน

ใครไม่ถูกเมินคงไม่เข้าใจว่าเจ็บแค่ไหน และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอทำอะไรผิดเขาถึงได้หายไปจากชีวิตแบบนี้ผิดอะไรนักหนาเขาถึงตีจาก

"งั้นก็ไป...อย่าเสียเวลา ไปตามผัวกันชะนีน้อย เกิดเป็นชะนีนี่ลำบากจริงจริ๊ง ผัวหายก็ต้องตามหาเดือดร้อนตุ๊ดอีกตามเคย"

คนที่พูดคืออาตี้ ชายหนุ่มเพียงคนเดียวของกลุ่ม ถึงแม้ภายนอกจะดูอ้อนแอ้นบอบบางแต่รับรองว่าถึงไหนถึงกัน ยามเพื่อนเดือดร้อนก็พร้อมลุยได้ทุกสถานการณ์เดินนำหน้าไปก่อนด้วยความมุ่งมั่น

"ชะนีทั้งหลายตามซิสมา เวย์ไหนซิสก็เอาอยู่"

"อาตี้... ถ้าไปเจอพี่เอิร์ธอยู่กับคนอื่นแป๋มจะทำยังไง" ปาลินดึงมือเพื่อนชายไว้ เกิดอาการยอมรับความจริงไม่ได้ละล้าละลังเสียเอง

"Moove on สิยะรออะไร หรือไม่ก็เตะผ่าหมากมันซักทีสองทีก็ได้จะได้หายแค้น"

"เตะผ่าหมากเลยเหรอ เอางั้นเหรอใครจะกล้า ถ้าไข่แตกขึ้นมาจะทำยังไง"

"กลัวมันพิการหรือไงยะ ฝากฉันเตะให้ไหมล่ะ หล่อ รวย ฉลาด แถมมีเสน่ห์ท่าทางจะแซ่บซะด้วย ถ้าไม่มีไข่ โอ๊ย...ตุ๊ดไม่อยากจะคิด"

อาตี้บรรยายจนเห็นสรรพคุณอย่างคล่องปาก ก็พฤทธิ์แซ่บจริงๆอย่างที่บอก ส่วนที่เขาเม้าท์กันว่ารุ่นพี่ปันใจไปให้หญิงอื่นนั้นเรื่องนี้เข้าหูมาซักพักละ     รอเพียงเพื่อนสาวลุกขึ้นมาสู้ก็แค่นั้น

"คิดได้เนอะ"

ขณะที่เธอเศร้าและหวาดหวั่น อาตี้ก็ทำให้เธอหัวเราะได้ตลอด

"อะไรก็ดีหรอก เสียดายมันเหี้ยไปหน่อย"

"พูดไม่เพราะเลยอาตี้ไปว่าพี่เค้าแบบนั้นได้ไง รีบๆไปเหอะจะได้รีบกลับ"

น้ำหวานดุเสียงเข้มทำให้เพื่อนชายหุบปากฉับ ไม่ใช่กลัวนะแต่ขี้เกียจฟังหล่อนเทศนา

"ก็มันจริงอ่ะไม่เชื่อคอยดูนะยัยหวาน ว่าที่ฉันพูดน่ะจริงหรือเปล่า"

ปาลินกับเพื่อนเดินไปจนถึงใต้ตึกคณะวิศวะอันเป็นแหล่งรวมตัวของนักศึกษาคณะนี้ ดาวคณะอย่างปาลินไม่ได้มาเล่นๆสวยๆ รับรู้ได้ถึงสายตาหลายคู่จับจ้องเธอกับเพื่อนเป็นตาเดียว

ทำอย่างกับไม่เคยเห็นไปได้จะมองกันทำไมนักหนา

ท่ามกลางเสียงพูดคุยของนักศึกษาที่กำลังนั่งจับกลุ่มคุยกัน และแล้วสายตาเธอหยุดอยู่ที่โต๊ะๆหนึ่งเธอเห็นเขาแล้ว

นั่นพี่เอิร์ธ...

พฤทธิ์นั่งอยู่ตรงนั้นกับกลุ่มเพื่อน ร่างสูงในชุดนักศึกษายิ่งมองก็พบว่าเขาหล่อมากเหมือนไม่มีอยู่จริง วันนี้แต่งตัวเรียบร้อยกว่าทุกวันเพราะเป็นวันสอบปลายภาค สอบอีกแค่วิชาเดียวก็จะจบการศึกษาแล้ว

พฤทธิ์กำลังยิ้มให้กับเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ข้างกันเธอชื่อธัญวดีหรือโรส เคยได้ยินมาหลายครั้งแล้วว่าพี่โรสกับเขาเคยกิ๊กกันก่อนที่จะมาจีบเธอ

อะไร ยังไง? อย่าบอกนะ...