บทที่ 11 11
สายฝนยังคงตกกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วง ถนนหนทางมืดมิดและไร้ผู้คน มนต์มีนาเดินโซซัดโซเซไปตามไหล่ทาง ร่างกายของเธอเริ่มประท้วงด้วยความหนาวสั่นและอ่อนเพลีย หญิงสาวรู้สึกหน้ามืดและวิงเวียนศีรษะอย่างรุนแรง ภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่ามัวลงทุกที
เสียงแตรรถยนต์ดังลั่นมาจากทางด้านหลัง มนต์มีนาหันไปมองด้วยความตกใจ แสงไฟหน้ารถสาดส่องเข้ามาจนตาพร่า รถบรรทุกคันใหญ่ที่ขับมาด้วยความเร็วสูงท่ามกลางสายฝนกำลังพุ่งตรงมาทางเธอ หญิงสาวพยายามเบี่ยงตัวหลบ ทว่าร่างกายที่อ่อนล้ากลับไม่ยอมขยับเขยื้อนตามคำสั่ง
เสียงเบรกดังสนั่นหวั่นไหว รถบรรทุกคันนั้นเสียหลักพุ่งเข้าชนร่างของมนต์มีนาอย่างจัง ร่างบอบบางกระเด็นลอยละลิ่วไปตามแรงปะทะ ก่อนจะตกลงมากระแทกกับพื้นถนนที่เปียกชื้นอย่างแรง ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย สติสัมปชัญญะของหญิงสาวค่อยๆ ดับวูบลงไปพร้อมกับภาพของสายฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย
"ลูกแม่" มนต์มีนาพึมพำออกมาเป็นคำสุดท้าย ก่อนที่ความมืดมิดจะเข้ากลืนกินสติสัมปชัญญะของเธอไปจนหมดสิ้น
ในความมืดมิดและหนาวเหน็บ มนต์มีนารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในห้วงอวกาศอันเวิ้งว้าง ปราศจากความเจ็บปวด ปราศจากความเศร้าโศก มีเพียงความว่างเปล่าที่โอบล้อมตัวเธอไว้ หญิงสาวรู้สึกสงบและผ่อนคลาย ราวกับได้ปลดเปลื้องภาระอันหนักอึ้งทั้งหมดที่มีอยู่
ทว่าเสียงเรียกอันอบอุ่นและคุ้นเคยกลับดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท เสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและปรารถนาดี เสียงที่ปลุกให้จิตวิญญาณที่กำลังหลับใหลของเธอต้องตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
มนต์มีนาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวด้วยแสงไฟที่สว่างจ้า กลิ่นยาฆ่าเชื้อและแอลกอฮอล์คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับสายตาให้คุ้นชินกับแสงสว่าง ก่อนจะพบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องพักที่หรูหราโอ่อ่า
"คุณฟื้นแล้ว" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้นข้างเตียง
มนต์มีนาหันไปมองตามเสียง และพบกับร่างของชายชาวต่างชาติวัยกลางคนผู้มีใบหน้าคมเข้มและดวงตาสีฟ้าทรงเสน่ห์ ชายผู้นั้นสวมชุดสูทสากลตัดเย็บประณีต ท่าทางภูมิฐานและดูน่าเกรงขาม
"คุณเป็นใครคะ แล้วที่นี่ที่ไหน" มนต์มีนาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง ทว่าความเจ็บปวดที่แล่นแปลบไปทั่วร่างกายก็ทำให้เธอต้องล้มตัวลงนอนตามเดิม
"ผมชื่อริชาร์ด เอ็ดเวิร์ด เป็นคนที่ช่วยชีวิตคุณไว้จากอุบัติเหตุรถชนเมื่อคืนนี้ และที่นี่ก็คือโรงพยาบาลส่วนตัวของผมเอง คุณปลอดภัยแล้วล่ะ มนต์มีนา" ชายผู้นั้นแนะนำตัวเองด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"คุณรู้ชื่อฉัน" มนต์มีนาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
"ผมรู้จักคุณดีกว่าที่คุณคิดเสียอีก" ริชาร์ดระบายยิ้มบางๆ บนใบหน้า "ผมติดตามดูชีวิตของคุณมานานแล้ว ตั้งแต่ที่คุณแต่งงานกับอติภพ ภูริพงษ์พัฒน์ ชายผู้ซึ่งเป็นลูกชายของอดีตคู่แข่งทางธุรกิจของผม"
หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความสับสน "คุณต้องการอะไรจากฉันคะ ฉันไม่มีอะไรเหลือแล้ว ไม่มีเงิน ไม่มีครอบครัว ไม่มีแม้แต่" หญิงสาวชะงักไปเมื่อนึกถึงลูกน้อยในครรภ์ มือบางรีบเลื่อนลงมากุมหน้าท้องแบนราบของตนเองด้วยความหวาดผวา "ลูกของฉัน ลูกของฉันยังอยู่ไหมคะคุณรีชาร์ด"
"ใจเย็นๆ ลูกแฝดของคุณยังปลอดภัยดี ทั้งคู่เป็นเด็กที่เข้มแข็งมาก แม้ว่าแม่ของพวกเขาจะบอบช้ำหนักขนาดนี้ก็ตาม" ริชาร์ด เอ็ดเวิร์ดเอ่ยปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
มนต์มีนาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก น้ำตาแห่งความปีติไหลรินลงมาอาบสองแก้ม ลูกของเธอยังอยู่ สวรรค์ยังมีเมตตาไม่พรากสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของเธอไป
"แต่ผมต้องบอกความจริงกับคุณอย่างหนึ่ง อุบัติเหตุครั้งนี้ทำให้คุณบาดเจ็บสาหัสมาก หากคุณกลับไปใช้ชีวิตในสภาพแบบเดิม คุณและลูกอาจจะไม่รอด" ริชาร์ด เอ็ดเวิร์ดเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ฉันไม่มีที่ให้กลับไปแล้วค่ะ อติภพเขาขับไล่ฉันออกมา เขาคิดว่าฉันเป็นฆาตกรที่ฆ่าลูกของเขา ทั้งที่ฉันเองก็กำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่" มนต์มีนาเล่าความจริงที่เจ็บปวดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"ผมรู้ ผมให้คนสืบเรื่องราวทั้งหมดมาแล้ว และผมก็รู้ด้วยว่าคุณถูกผู้หญิงที่ชื่อรดาใส่ร้าย" เอ็ดเวิร์ดพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ
มนต์มีนาเงยหน้าขึ้นมองชายวัยกลางคนด้วยความตกตะลึง "คุณรู้ แล้วทำไมคุณถึงช่วยฉันล่ะคะ"
"เพราะผมเห็นบางอย่างในตัวคุณ ผมเห็นความเด็ดเดี่ยวและความเข้มแข็งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีที่อ่อนแอ ผมเชื่อว่าคุณสามารถเป็นผู้หญิงที่ยิ่งใหญ่ได้ หากคุณได้รับโอกาสและการสนับสนุนที่ถูกต้อง" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความศรัทธา
"คุณต้องการให้ฉันทำอะไรคะ" มนต์มีนาถามอย่างตรงไปตรงมา เธอรู้ดีว่าในโลกธุรกิจไม่มีใครให้ความช่วยเหลือใครฟรีๆ
"ผมต้องการให้คุณมาเป็นลูกบุญธรรมของผม" คำตอบของริชาร์ดทำให้หญิงสาวถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ "ผมไม่มีครอบครัว ไม่มีทายาทสืบสกุล ผมต้องการใครสักคนที่จะมารับช่วงต่อธุรกิจและสานต่ออุดมการณ์ของผม และผมก็เลือกคุณ"
"แต่ฉัน ฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ไม่มีความรู้เรื่องธุรกิจ ไม่มีความสามารถอะไรเลย ฉันจะเป็นลูกบุญธรรมของคุณได้อย่างไรคะ" หญิงสาวปฏิเสธด้วยความไม่มั่นใจ
"สิ่งเหล่านั้นสามารถเรียนรู้กันได้ ผมจะสอนคุณทุกอย่างที่คุณจำเป็นต้องรู้ ผมจะสร้างคุณให้กลายเป็นนักธุรกิจหญิงที่เก่งกาจและทรงอิทธิพลที่สุด และเมื่อคุณพร้อม ผมจะส่งคุณกลับไปทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็นของคุณ รวมถึงความยุติธรรมที่คุณควรได้รับจากผู้ชายที่ชื่ออติภพด้วย" ริชาร์ดยื่นข้อเสนอที่น่าดึงดูดใจอย่างที่สุด
มนต์มีนานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ข้อเสนอของเขาคือแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์อันมืดมิด มันคือหนทางเดียวที่จะทำให้เธอมีชีวิตรอดและสามารถปกป้องลูกน้อยในครรภ์ได้ และที่สำคัญไปกว่านั้น มันคือโอกาสที่เธอจะได้กลับไปแก้แค้นคนที่เคยทำร้ายเธออย่างสาสม
"คุณอติภพได้รับรายงานเรื่องอุบัติเหตุของคุณแล้ว และผมก็ให้คนของผมจัดฉากให้ดูเหมือนว่าคุณและลูกในท้องเสียชีวิตในกองเพลิงไปแล้ว ตอนนี้อติภพและทุกคนในครอบครัวของคุณเชื่อว่าคุณตายไปแล้วจริงๆ" ริชาร์ดอธิบายแผนการที่เขาได้เตรียมไว้ล่วงหน้า
ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นแปลบขึ้นมาในอกของมนต์มีนาอีกครั้ง เขาคงจะดีใจสินะ ที่กำจัดผู้หญิงหน้าเงินอย่างเธอออกไปจากชีวิตได้สำเร็จ ทว่าความเจ็บปวดนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็นอย่างรวดเร็ว
"ตกลงค่ะ ฉันยอมรับข้อเสนอของคุณ ฉันจะเป็นลูกบุญธรรมของคุณ และฉันจะกลับไปทวงทุกอย่างของฉันคืน" มนต์มีนาตอบตกลงด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
"ดีมาก นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป มนต์มีนาผู้แสนอ่อนแอและยอมคนได้ตายจากไปแล้ว คุณคือมิรันดา ลูกสาวเพียงคนเดียวของผม คุณคือผู้หญิงที่แข็งแกร่ง ฉลาด และเยือกเย็น และคุณจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายคุณได้อีก" หนุ่มใหญ่ระบายยิ้มอย่างพึงพอใจ
การตายของมนต์มีนาคือจุดเริ่มต้นของการถือกำเนิดใหม่ของมิรันดา หญิงสาวผู้ที่จะกลับมาสร้างความสั่นสะเทือนให้กับวงการธุรกิจ และมอบบทเรียนราคาแพงให้กับผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำหัวใจของเธอ นรกขุมใหม่กำลังถูกสร้างขึ้น และครั้งนี้ เธอจะเป็นคนลงทัณฑ์ผู้ที่เคยก่อกรรมทำเข็ญกับเธอด้วยมือของเธอเอง
