บทที่ 17 17

เจมส์สะบัดข้อมือของรดาทิ้งอย่างแรงจนหล่อนเสียหลักเซถลา รดากุมข้อมือตัวเองที่แดงเถือกด้วยความเจ็บปวด นัยน์ตาจ้องมองมิรันดาด้วยความเคียดแค้น

​"แก แกจำไว้เลยนะ นังมิรันดา ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!" รดาชี้หน้าอาฆาต ก่อนจะสะบัดหน้าเดินตึงตังออกจากห้องไป

​มิรันดามองตามแผ่นหลังของรดาไป รอยยิ้มเย้ยหยันยังคงประ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ