บทที่ 45 45

ราวกับรับรู้ได้ถึงสายตาที่จ้องมอง อติภพค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยทรงอำนาจเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างระหงของมิรันดายืนอยู่ข้างเตียง ความปิติยินดีแล่นพล่านขึ้นมาในหัวใจที่แห้งผาก เขาคิดว่าเธอมาเยี่ยมเขาเพราะความเป็นห่วง

​"มิรันดา คุณมาหาผม คุณเป็นห่วงผมใช่ไหม" อติภพ...