บทที่ 6 6
การเผชิญหน้ากับภาพบาดตาบาดใจที่ลานจอดรถโรงพยาบาล ทำให้เรี่ยวแรงของมนต์มีนาเหือดหายไปจนสิ้น หญิงสาวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองพยุงร่างที่บอบช้ำทั้งกายและใจกลับมาถึงคฤหาสน์ภูริพงษ์พัฒน์ได้อย่างไร รู้เพียงว่าเมื่อก้าวพ้นประตูบ้านเข้ามา ความเหนื่อยล้าก็ถาโถมเข้าใส่จนเธอต้องทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ปล่อยให้น้ำตาแห่งความรันทดไหลรินลงมาเงียบๆ
เธอเพิ่งได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของสองชีวิตน้อยๆ ที่กำลังเติบโตในครรภ์ ทว่าความปีติยินดีนั้นกลับถูกทำลายลงอย่างย่อยยับด้วยภาพความรักใคร่ของบิดาเด็กและผู้หญิงอื่น ภาพที่เขาลูบผมปลอบโยนรดา ภาพที่เขายิ้มรับรอยจูบของเธอคนนั้น มันกรีดลึกลงในความทรงจำราวกับรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันลบเลือน
เสียงล้อกระเป๋าเดินทางบดไปบนพื้นหินอ่อนดังขัดจังหวะความคิดอันแสนปวดร้าว มนต์มีนาเงยหน้าขึ้นมองผ่านม่านน้ำตา ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
อติภพเดินนำหน้าเข้ามาในคฤหาสน์ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ทว่าเบื้องหลังของเขากลับปรากฏร่างระหงของรดา หญิงสาวเดินตามเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม ในมือลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่แบรนด์เนมหรูหรา รอยยิ้มเย้ยหยันประดับอยู่บนริมฝีปากสีสดยามที่สายตาของหล่อนปะทะเข้ากับร่างที่นั่งนิ่งอึ้งของมนต์มีนา
"คุณภพ นี่มันเรื่องอะไรกันคะ" มนต์มีนาผุดลุกขึ้นยืน พยายามเค้นเสียงถามออกไปให้เป็นปกติที่สุด แม้ว่าก้อนสะอื้นจะจุกอยู่ที่ลำคอก็ตาม
อติภพหยุดเดิน ชายหนุ่มปรายตามองภรรยาของตนด้วยสายตาที่เย็นชาและไร้เยื่อใยดังเช่นทุกครั้ง "รดาจะมาพักที่นี่สักระยะ คอนโดของเธอมีปัญหาเรื่องท่อประปาแตก กว่าช่างจะซ่อมเสร็จก็คงใช้เวลาหลายวัน"
คำตอบของเขาเรียบง่ายและตรงไปตรงมา ทว่ามันกลับหนักอึ้งราวกับก้อนหินที่หล่นทับลงกลางใจของคนฟัง มนต์มีนารู้สึกเหมือนหูอื้อไปชั่วขณะ โลกทั้งใบคล้ายจะหมุนคว้าง เขาพาคนรักเก่า ผู้หญิงที่เขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่ามีใจให้ เข้ามาพักอาศัยร่วมชายคาเดียวกับภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่างเธอ นี่เขาไม่หลงเหลือความเกรงใจหรือเห็นแก่เกียรติของเธอเลยแม้แต่น้อยนิดเชียวหรือ
"แต่ที่นี่เป็นบ้านของเรานะคะคุณภพ การที่คุณพาผู้หญิงอื่นเข้ามาอยู่" หญิงสาวพยายามท้วงติงด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทว่ายังพูดไม่ทันจบประโยค อติภพก็สวนขึ้นมาเสียก่อน
"บ้านของฉันต่างหาก มนต์มีนา" น้ำเสียงของเขาเฉียบขาดและเยียบเย็น "และฉันก็มีสิทธิ์ที่จะให้ใครเข้ามาอยู่หรือไล่ใครออกไปก็ได้ เธอไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งหรือตั้งคำถามใดๆ ทั้งสิ้น หน้าที่ของเธอคืออยู่เงียบๆ ในที่ของเธอไปก็พอ"
ความเย็นชาของเขาตบหน้าเธอฉาดใหญ่ มนต์มีนาเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาประจานความอ่อนแอให้ศัตรูได้เห็น รดาก้าวขึ้นมายืนเคียงข้างอติภพ หญิงสาวจงใจเบียดร่างเข้าหาชายหนุ่มอย่างออดอ้อน
"อย่าทะเลาะกันเพราะรดาเลยนะคะภพ รดาเกรงใจจังเลยค่ะ ถ้ามีนเขาไม่พอใจ รดาไปพักที่โรงแรมก็ได้นะคะ" รดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย แสร้งทำเป็นลำบากใจ ทว่าสายตาที่มองตรงมายังมนต์มีนากลับเต็มไปด้วยความท้าทายและเยาะเย้ย
"ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นรดา เธอเป็นแขกของฉัน ไม่มีใครมีสิทธิ์มาไล่เธอ" อติภพหันไปพูดกับรดาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหันไปสั่งแม่บ้านที่ยืนทำหน้าเลิ่กลั่กอยู่ไม่ไกล "ป้าสาย ให้คนเอากระเป๋าของรดาไปเก็บที่ห้องพักรับรองชั้นบน จัดเตรียมข้าวของเครื่องใช้ให้พร้อมด้วย"
"ห้องพักรับรองชั้นบน ติดกับห้องทำงานของคุณภพหรือคะ" ป้าสายทวนคำสั่งเสียงตะกุกตะกัก ลอบมองสีหน้าของมนต์มีนาด้วยความเห็นใจ
"ใช่ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า" อติภพเลิกคิ้วถามเสียงดุ
"ปะ เปล่าค่ะ ป้าจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ" ป้าสายรีบก้มหน้าก้มตารับคำ ก่อนจะเรียกเด็กรับใช้ให้มาช่วยยกกระเป๋าขึ้นไปชั้นบน
รดายิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ หญิงสาวหันมามองมนต์มีนาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาของผู้ชนะ "ขอรบกวนด้วยนะจ๊ะมีน หวังว่าเราจะอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขนะ"
พูดจบ รดาก็เดินสะบัดหน้าตามหลังแม่บ้านขึ้นบันไดไป ทิ้งให้มนต์มีนายืนเผชิญหน้ากับความเย็นชาของสามีเพียงลำพัง อติภพไม่ได้พูดอะไรกับเธออีก ชายหนุ่มหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องทำงานของตนเอง ปิดประตูใส่หน้าเธออย่างไม่ไยดี
มนต์มีนาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอีกครั้ง ร่างกายสั่นเทิ้มไปด้วยความโกรธและความน้อยเนื้อต่ำใจ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การมาพักอาศัยชั่วคราว แต่มันคือการประกาศสงครามอย่างเป็นทางการ รดาตั้งใจจะเข้ามาแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเธอ และที่เจ็บปวดที่สุดคือ อติภพเต็มใจเปิดประตูต้อนรับหล่อนอย่างไม่มีข้อกังขา
การใช้ชีวิตในคฤหาสน์หลังใหญ่เปลี่ยนสภาพเป็นนรกบนดินสำหรับมนต์มีนา รดาทำตัวราวกับเป็นนายหญิงของบ้าน สั่งการคนรับใช้และจัดแจงข้าวของต่างๆ ตามอำเภอใจ หล่อนมักจะสวมชุดนอนสายเดี่ยวหรือเสื้อผ้าที่เน้นสัดส่วนเดินไปมาในบ้านอย่างเปิดเผย จงใจให้อติภพเห็นรูปร่างเย้ายวน และมักจะหาเรื่องมากระทบกระเทียบแดกดันมนต์มีนาอยู่เสมอ
