บทที่ 7 7
"ผลไม้พวกนี้มันจืดชืดจังเลยนะมีน สู้สตรอว์เบอร์รีที่ภพซื้อมาฝากฉันเมื่อคืนไม่ได้เลย หวานฉ่ำสุดๆ" รดาเอ่ยขึ้นในเช้าวันหนึ่ง ขณะที่มนต์มีนากำลังนั่งปอกผลไม้อยู่ในครัว
มนต์มีนาพยายามไม่สนใจคำพูดยั่วยุนั้น หญิงสาวสนใจเพียงแค่การดูแลสุขภาพของตนเองและลูกน้อยในครรภ์ เธอรับประทานอาหารที่มีประโยชน์และพยายามหลีกเลี่ยงการปะทะคารมเพื่อไม่ให้เกิดความเครียด ทว่าความสงบสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน
รดาสังเกตเห็นความผิดปกติในร่างกายของมนต์มีนา อาการอ่อนเพลีย หน้ามืด และการหลีกเลี่ยงอาหารบางชนิด ทำให้รดาเริ่มระแคะระคายบางอย่าง หญิงสาวลอบสังเกตพฤติกรรมของมนต์มีนาอย่างเงียบๆ และในที่สุดหล่อนก็ค้นพบความจริง
เย็นวันหนึ่ง ขณะที่มนต์มีนากำลังอาบน้ำอยู่ในห้อง รดาถือวิสาสะแอบเข้าไปในห้องนอนของหญิงสาว หล่อนรื้อค้นข้าวของบนโต๊ะเครื่องแป้งและลิ้นชัก จนกระทั่งพบซองยาบำรุงครรภ์ที่ซ่อนอยู่ใต้กองเสื้อผ้า รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของนางร้าย มนต์มีนากำลังตั้งครรภ์!
ความโกรธแค้นริษยาพุ่งพล่านในอกของรดา หล่อนไม่ยอมให้ผู้หญิงหน้าเงินคนนี้มีลูกกับอติภพอย่างเด็ดขาด เพราะหากมนต์มีนาคลอดลูกออกมา ตำแหน่งของหล่อนในบ้านหลังนี้ก็จะสั่นคลอนทันที หล่อนต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อขัดขวางไม่ให้เด็กคนนี้ได้เกิดมา
แผนการอันแยบยลเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวของรดา หล่อนเริ่มจากการสร้างสถานการณ์ให้อติภพเข้าใจผิด หล่อนแสร้งทำเป็นหน้ามืดและอาเจียนต่อหน้าชายหนุ่มหลายครั้ง พร้อมกับบ่นว่าประจำเดือนขาดหายไป อติภพเริ่มมีท่าทีตื่นตระหนกและกังวลใจ รดาใช้จังหวะนั้นออดอ้อนและเรียกร้องความสนใจจากเขามากยิ่งขึ้น
ในที่สุด รดาก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของอติภพพร้อมกับซองจดหมายสีขาวในมือ ใบหน้าของหล่อนเต็มไปด้วยความกังวลและน้ำตาที่เอ่อคลอ
"ภพคะ รดาท้องค่ะ" หล่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
อติภพเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ชายหนุ่มรับซองจดหมายมาจากมือของหญิงสาวและเปิดอ่านใบรับรองแพทย์ที่อยู่ด้านใน ข้อความในนั้นยืนยันว่ารดาตั้งครรภ์ได้สี่สัปดาห์แล้ว
ใบรับรองแพทย์ปลอมที่รดายอมทุ่มเงินก้อนโตติดสินบนหมอในคลินิกแห่งหนึ่ง เพื่อสร้างหลักฐานลวงตบตาชายหนุ่ม
"นี่มันเป็นไปไม่ได้" อติภพครางออกมาเสียงแผ่ว ความรู้สึกสับสนและหวาดกลัวตีรวนขึ้นมาในอก แม้ว่าเขาจะเคยเผลอไผลมีความสัมพันธ์กับรดาในคืนหนึ่งที่เขาเมามายไม่ได้สติ ทว่าเขาไม่เคยคิดฝันว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น
"มันเป็นไปแล้วค่ะภพ เราจะมีลูกด้วยกันแล้วนะคะ" รดาโผเข้ากอดอติภพแน่น ซบหน้าลงกับอกแกร่งของชายหนุ่ม แสร้งทำเป็นร้องไห้ด้วยความดีใจ "ภพจะรับผิดชอบรดากับลูกใช่ไหมคะ ภพจะไม่ทิ้งเราไปใช่ไหม"
อติภพยืนนิ่งงัน ร่างกายแข็งทื่อราวกับรูปปั้น ความรู้สึกผิดและหนี้บุญคุณในอดีตบีบคั้นให้เขาต้องยอมรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้น ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เอื้อมมือไปลูบเรือนผมของหญิงสาวอย่างปลอบประโลม
"ฉันสัญญาว่าฉันจะรับผิดชอบเธอและลูก ฉันจะไม่ทิ้งพวกเธอเด็ดขาด"
รดายิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ แผนการของหล่อนสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี ตอนนี้หล่อนมีข้ออ้างที่ทรงพลังที่สุดในการผูกมัดอติภพ และมันก็ถึงเวลาแล้วที่หล่อนจะใช้เครื่องมือชิ้นนี้ในการกำจัดเสี้ยนหนามอย่างมนต์มีนาให้พ้นทาง
ในขณะที่อติภพกำลังจมอยู่กับความเครียดและความสับสน มนต์มีนากลับต้องเผชิญกับข่าวร้ายที่ทำร้ายจิตใจของเธออย่างแสนสาหัส เมื่อเธอเดินผ่านหน้าห้องทำงานและได้ยินบทสนทนานั้นโดยบังเอิญ
หญิงสาวยืนนิ่งงันอยู่หน้าประตู น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลรินลงมาอาบสองแก้ม รดากำลังตั้งครรภ์ลูกของเขา ลูกที่เขาเต็มใจยอมรับและสัญญาว่าจะดูแลอย่างดี ช่างแตกต่างจากลูกในท้องของเธอที่เขาไม่เคยแม้แต่จะรับรู้ถึงการมีอยู่ของพวกเด็กๆ เลย
มนต์มีนาลูบหน้าท้องของตัวเองแผ่วเบา ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจและสมเพชตัวเองตีรวนขึ้นมาในอก เธอคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่กลับถูกปฏิบัติราวกับเป็นคนนอก ในขณะที่ผู้หญิงอีกคนกลับได้รับความรักและการดูแลเอาใจใส่อย่างดี
สงครามในคฤหาสน์ภูริพงษ์พัฒน์กำลังทวีความรุนแรงขึ้น และกับดักที่รดาวางไว้ก็กำลังทำงานอย่างเงียบเชียบ โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าหายนะครั้งใหญ่กำลังจะมาเยือนมนต์มีนาในไม่ช้านี้
