บทที่ 102 102

นายแพทย์ภาณุที่ได้ฟังอาการทั้งหมดจากปากของปาณิสรา ถึงกับชะงักและขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาภายใต้กรอบแว่นไร้ขอบทอประกายบางอย่างขึ้นมาทันที

“อ่อนเพลียง่วงนอน... คัดตึงหน้าอก... และเหม็นกลิ่นกาแฟดำจนอาเจียนตอนเช้าอย่างนั้นเหรอครับน้องปาน” นายแพทย์ภาณุถามย้ำด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่แฝงรอยยิ้มบางๆ “ขอโทษที่พี่ต้อง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ