บทที่ 128 128

มีกล่องของขวัญสีขาวมุกผูกโบว์ผ้าไหมสีทองใบหนึ่งวางรอคอยการกลับมาของเขาอยู่อย่างเงียบเหงา!

“ของขวัญวันเกิดชิ้นสำคัญที่สุดในชีวิตที่ปานเตรียมไว้รอเฮีย...”

วรินธรพึมพำเสียงแหบโหย ขอบตาร้อนผ่าวจนน้ำตาเม็ดโตไหลรินลงมาอาบแก้มที่เปื้อนเขม่าควัน ชายหนุ่มก้าวเท้าที่หนักอึ้งเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะอาหา...