บทที่ 132 132

วรินธรอ่านลายมือในบันทึกของพยาบาลเมื่อสิบห้าปีก่อนด้วยดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลทะลักออกมาไม่หยุด ภาพของเด็กหญิงปาณิสราวัยเก้าขวบที่ต้องนอนถูกมัดมือร้องไห้ทนพิษบาดแผลไฟไหม้จากการช่วยชีวิตเขาอยู่ในห้องปลอดเชื้อเพียงลำพังนานนับเดือน โดยที่เขาไม่เคยไปเยี่ยมเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว ซ้อนทับเข้ากั...