บทที่ 135 135

และภาพสุดท้ายที่โหดร้ายที่สุด... คือภาพรอยฝ่ามือเปื้อนเลือดสดๆ ของปาณิสราบนกระจกประตูเหล็กของห้องเก็บสารเคมีในคืนนี้ ขณะที่เธอกำลังอุ้มท้องลูกน้อยวัยห้าสัปดาห์ของเขาและตะโกนเรียกให้เขาช่วย แต่เขากลับอุ้มสาวิกาเดินหันหลังหนีเธอไป!!

“ทำไมกูถึงได้โง่บัดซบและเลวทรามกับปานได้ขนาดนี้... ทำไม!!”

วรินธรคำ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ