บทที่ 141 141

ร่างสูงใหญ่ของวรินธรงอตัวคุกเข่าไอโขลกๆ ออกมาเป็นเลือดสีแดงฉานเปรอะเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีขาวและพื้นห้อง มือซ้ายของชายหนุ่มยังคงพยายามยื่นออกไปเกาะขาเตียงของปาณิสราไว้ไม่ยอมปล่อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มลุ่มลึกที่พร่าเลือนช้อนขึ้นมองภรรยาด้วยความเว้าวอนปานจะขาดใจ

“ปานครับ... ฮึก... อย่าไล่เฮียไปเลยนะ... เฮียไม...