บทที่ 142 142

วรินธรตวาดเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบสีน้ำตาลเข้มจัดแดงก่ำราวกับสายเลือด ชายหนุ่มใช้มือซ้ายที่กอดกล่องไม้สักบรรจุรูปอัลตราซาวนด์ลูกน้อยและสมุดฝากครรภ์ ยันผนังหินอ่อนพยุงร่างของตัวเองไว้ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งพิงผนังตรงข้ามประตูห้องเก้าศูนย์เก้าทันที

ในวินาทีนี้ สำหรับวรินธรแล้ว ความเจ็บปวดจากอาการช้ำในที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ