บทที่ 147 147

สาวิการ้องไห้คร่ำครวญด้วยเสียงที่แหบแห้งแทบไม่มีเสียงออกจากลำคอที่บวมช้ำ ขณะถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจล็อกกุญแจมือไพล่หลังและใส่สายรัดข้อเท้าหิ้วปีกลากตัวกลับขึ้นรถควบคุมผู้ต้องหาออกไปทันที

...

ทว่าในเสี้ยววินาทีที่รถควบคุมผู้ต้องหาแล่นออกไปจากหน้าตึกฉุกเฉิน...

สมองอันเฉียบแหลมของวรินธรก็พลันฉุกคิดถึงคว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ