บทที่ 154 154

วรินธรแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกเสียจนอากาศในห้องขังเหมือนจับตัวเป็นน้ำแข็ง

“ตอนที่มึงแอบเลื่อนกลอนล็อกประตูขังกูไว้ในห้องเก็บของที่ปากช่องแล้วทำตะเกียงล้มใส่ผ้าม่านจนไฟไหม้... ตอนที่มึงสั่งให้คนเอาตัวปาณิสราวัยเก้าขวบที่ไหล่ซ้ายถูกไฟคลอกจนเนื้อหลุดไปทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลต่างจังหวัด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ