บทที่ 156 156

กาลเวลาหมุนผ่านไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าและทรมานดั่งเข็มวินาทีที่กรีดลึกลงบนเนื้อสด

นับตั้งแต่วันที่ปาณิสราทิ้งใบหย่าเปื้อนเลือดและเดินจากไปจากห้องพักผู้ป่วยหมายเลขเก้าศูนย์เก้า บัดนี้วันเวลาได้ล่วงเลยผ่านพ้นมาครบสองเดือนเต็มแล้ว...

สองเดือน หรือหกสิบวันหกสิบคืนอันยาวนาน ที่มหานครอันกว้างใหญ่ไพศาลแ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ