บทที่ 172 172

“ปาน... อย่าถอยหนีเฮียเลยนะปาน... เฮียขอร้อง...”

วรินธรยกมือทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยรอยแผลเข็มแทงขึ้นพนมตรงหน้าอก น้ำตาลูกผู้ชายไหลทะลักลงมาอาบใบหน้าที่ซูบผอมขณะที่เขาเงยหน้ามองปาณิสราด้วยแววตาอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา

“เฮียไม่ได้มาทำร้ายปานกับลูกนะคนดี... เฮียมาคนเดียว เฮียไม่ได้พาบอดี้การ์ดหรือใครมาบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ