บทที่ 175 175

คุณทรงพลลุกขึ้นเดินไปยืนมองที่ริมหน้าต่าง คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นร่างของวรินธรนั่งคุกเข่าหลังตรงแน่วแน่อยู่หน้าซุ้มประตูรั้วไม้สักท่ามกลางสายลมหนาวที่พัดเศษใบไม้ปลิวว่อน โดยไม่ยอมขยับเขยื้อนเข้าไปหลบลมหนาวในรถยนต์ที่จอดอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

“ปล่อยมันไว้ตรงนั้นแหละคำเอ้ย!” คุณทรงพลเอ่ยเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ