บทที่ 179 179

แสงแดดยามเที่ยงวันและยามบ่ายสาดส่องลงมากลางไร่ชาจนเหงื่อไหลไคลย้อยอาบทั่วใบหน้าและลำตัวของวรินธร ผสมกับเลือดจากแผลบนแผ่นหลังที่ซึมออกมาเปื้อนเสื้อหม้อฮ่อมสีครามเข้มจนชุ่มโชก

สายเชือกปอที่เสียดสีกับหัวไหล่ของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดการเดินขึ้นดอยนับสิบรอบ ทำให้ผิวหนังบริเวณหัวไหล่ทั้งสองข้างถลอกปอกเปิก...