บทที่ 187 187

“แล้วคุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันเป็นตะคริว... กระท่อมคนงานของคุณอยู่ตั้งท้ายไร่ไม่ใช่หรือคะ” ปาณิสราถามต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงกว่าเดิมมากโข

วรินธรชะงักมือไปเล็กน้อย ใบหน้าคมคายดูเก้อเขินขึ้นมาเหมือนเด็กชายที่ถูกจับได้ว่าแอบทำความผิด

“คือ... เฮียขอโทษนะครับปาน... ทุกคืนหลังจากสี่ทุ่มที่คนงานหลับกันห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ